Fractals, mathematical shapes that retain a complex but similar patterns at different magnifications, are frequently found in nature from snowflakes to trees and coastlines. Now Plasma Astrophysicists in the University of Warwick’s Centre for Fusion, Space and Astrophysics have devised a new method to detect the same patterns in the solar wind

The researchers, led by Professor Sandra Chapman, have also been able to directly tie these fractal patterns to the Sun’s ‘storm season’. The Sun goes through a solar cycle roughly 11 years long. The researchers found the fractal patterns in the solar wind occur when the Sun was at the peak of this cycle when the solar corona was at its most active, stormy and complex – sunspot activity, solar flares etc. When the corona was quieter no fractal patterns were found in the solar wind only general turbulence

This means that fractal signature is coming from the complex magnetic field of the sun

This new information will help astrophysicists understand how the solar corona heats the solar wind and the nature of the turbulence of the Solar Wind with its implications for cosmic ray flux and space weather

These techniques used to find and understand the fractal patterns in the Solar Wind are also being used to assist the quest for fusion power. Researchers in the University of Warwick’s Centre for Fusion, Space and Astrophysics (CFSA) are collaborating with scientists from the EURATOM/UKAEA fusion research programme to measure and understand fluctuations in the world leading fusion experiment MAST (the Mega Amp Spherical Tokamak) at Culham. Controlling plasma fluctuations in tokamaks is important for getting the best performance out of future fusion power plants

The research by K.Kiyani, S. C. Chapman, B. Hnat, R. M. Nicol, is entitled "Self- similar signature of the active solar corona within the inertial range of solar wind turbulence" and was published on May 18th 2007 in Phys. Rev. Lett

the NASA WIND, ACE and ULYSSES teamsThe researchers received support and data from STFC (previously PPARC), EPSRC, and the

(امیر حسین)

 

Using data from an Apollo 15 experiment whose original intent was thwarted by unanticipated lunar surface conditions, the University of Michigan geophysicist recently showed that surface temperatures on the near side of the moon accurately record important information about Earth's climate system

Based on his analysis, recently published online in Advances in Space Research, Huang is calling for an international effort to develop and deploy monitoring stations on the moon for the study of terrestrial climate change

Global climate change is driven by an imbalance between incoming energy from the sun and outgoing energy from Earth. Without understanding the climate system's inputs and outputs---its so-called energy budget---it is impossible to tease out the relative contributions of natural and human-induced influences and to predict future climate, Huang said

But detecting changes in the energy budget is difficult with existing ground-based and space-borne technologies, he noted. Fortunately, instruments left behind by the Apollo 15 astronauts---all U-M alumni, incidentally---inadvertently provided just the necessary measurements

"One of the main scientific objectives of the Apollo 15 mission was to drill two boreholes about three meters into the lunar soil and insert specially designed probes," Huang said. "The point was to see how temperature varies with depth, in order to calculate the heat flow outward from the interior of the moon." But drilling in the moon's powdery soil, or regolith, turned out to be much more difficult than expected

"The Apollo 15 crew overspent their precious time on the moon for this particular task, yet could only penetrate a little more than half the depth they wanted to reach. When the probes were inserted into the boreholes, several thermometers designed for measuring subsurface temperature ended up measuring surface temperature instead

Consequently, NASA acquired 41 months-worth of records of the moon's surface temperature

Originally, Huang was interested in the moon borehole data because he and U-M colleague Henry Pollack have been using data from holes bored into Earth to reconstruct Earth's surface temperature history. He thought they might be able to apply techniques developed for that project to reconstruct the moon's surface temperature history. But when he examined the moon data set, he realized it could provide valuable information on Earth's climate shifts

On the near side of the airless moon, where Apollo 15 landed, surface temperature is controlled by solar radiation during daytime and energy radiated from Earth at night. Huang showed that due to an amplifying effect, even weak radiation from Earth produces measurable temperature changes in the regolith. Further, his revisit of the data revealed distinctly different characteristics in daytime and nighttime lunar surface temperature variations

This allowed him to uncover a lunar night-time warming trend from mid-1972 to late 1975, which was consistent with a global dimming of Earth that occurred over the same period and was due to a general decrease of sunlight over land surfaces. (Widespread ground-based radiation records from that period show that solar radiation reaching Earth's surface during that period decreased significantly, for reasons that are not completely understood

Huang's study demonstrated that signals from the energy budget of Earth's climate system are detectable on the moon and can be useful in monitoring and predicting climate change

For that and other reasons, the moon is the perfect place for a system of observatories, Huang said. "As the sole natural satellite of Earth, the moon is an enduring platform without complications from atmosphere, hydrosphere or biosphere, and could provide records of Earth's radiation budget that would complement ground-based and man-made satellite records

Huang would like to see his findings put to good use---and soon

"Global warming on Earth is among the most profound scientific, social, economical and political challenges of our time," he said. "At the same time, countries around the world are racing to launch missions to the moon. The time could not be better to join forces to create a network of temperature and radiation observatories on the moon for the purpose of studying climate change on Earth

(امیر حسین)

شكارچی يكی از معروف‌ترين و شناخته شده‌ترين صورت‌های‌ فلكی در آسمان است. قلب آن پرورشگاه ستارگان تازه متولد شده است. سحابی شكارچی ابری پهناور ازگاز، گرد و غبار است. اين گازها به اطراف منبسط شده‌اند و در واقع نقش غذای ستارگان در حال شكل‌گيری را ايفا می‌كنند. گرانش جرم به‌ وجود آمده‌ی مرکزی، ابرها را گرفته و فشرده می‌كند و به داخل ستاره‌ها می‌كشد.

 

«HARP» و «ACSIS» که از ابزارهای این رصدخانه هستند، اين امكان را برای ستاره‌شناسان فراهم كرده‌اند كه حركت گاز را با ظرافت و روشنی در طول موجی خاص بنگرند. اين دو ابزار در كنار هم توانایی بالايی را برای ثبت داده‌ها در سه بعد فراهم كرده‌‌اند. بر خلاف نسل‌های گذشته‌ی دستگاه‌های گيرنده، اين دو ابزار می‌توانند در طول موج‌ها‌ی مختلف، هم زمان از آسمان تصويربرداری كنند. به تصاوير سه بعد‌ی اين ابزار «مکعب طیفی» می‌گويند.

 

مقدار زيادی مولكول‌ گاز در فضا موجود است كه پرتوهايی در طول موج‌های قابل دید برای HARP و ACSIS را منتشر می‌كنند. اين رصدخانه در طول موج‌هايی بین رادیویی و مریی کار می‌کند. داده‌های ثبت شده نشان دهنده‌ی چگونگی انتشار موكول‌های گاز به خصوص كربن مونواكسيد و چگونگی حركت آن‌ها است. اين گازها با سرعتی در حدود ۲۰۰ كيلومتر بر ثانيه به سوی ما و هم درخلاف جهت ما در حركت‌ هستند. سحابی مركزی كه در اين تصوير مشخص است، زادگاه رخدادهای دیگری نيز هست، مكانی كه دانشمندان به آن «جريان شامپاينی» ‌می‌گویند؛ در این ناحیه گازها با نیروی زياد به سوی بيرون هل داده می‌شوند.

 

به گفته‌ی دكتر «جان ريچر» (John Richer):"برای اولين بار است که ما می‌توانيم نقشه‌ی بزرگی از گازهای داغ و ابرهای مولكولی با جزئيات بالا و پيچيده و فرآيندهایی تماشايی كه در زمان شكل‌گيری ستارگان رخ می‌دهند را داشته باشيم". ACSIS داده‌ها را با سرعتی ۱۰۰۰ بار سريع‌تر از حسگر پيشين JCMT انتقال می‌دهد. عكس‌های جديد اين آرايه از شكل‌گيری ستارگان بسيار شگفت انگيز است. با استفاده از اين سيستم جديد ما می‌توانيم نقشه‌ی ساختار اين سحابی‌ها را به دست آوريم و سرعت گاز را اندازگيری كنيم. تجزيه و تحليل ساختار شيميايی اين ابرها نيز پيش از اين امكان پذير نبود.

 

جان ريچر می‌افزاید:"در گذشته تجزيه و تحليل داده‌ها با سرعتی بسيار پايين صورت می‌گرفت. هم اكنون با وجود ۱۶ حسگر دقیق HARP سرعت تجزيه‌ی داده‌ها به طور چشمگيری افزايش يافته است". به گفته پرفسور گری ديويس(Gary Davis):"اين آرايه‌ها پس از تلاش بسيار در سال‌های متمادی با استفاده از آخرين تكنولو‍‍ژی و ابزارها به نتيجه رسيده‌اند تا به عنوان توانايی جديدی در رصدخانه‌ها استفاده شوند". دانشمندان با استفاده از اين ابزار خواهند توانست، تحقيقات خود را در زمينه شكل‌گيری ستارگان جوان گسترش دهند.

به نقل از مجله نجوم

(امیر حسین)

پنجاه و يكمين باشگاه نجوم مشهد، پنجشنبه 27 ارديبهشت 1386 از ساعت 16 الي 19 در محل دبيرستان حسين فاتح واقع در كوي آب و برق، ميدان صحيفه (ميدان 800) مقابل اداره برق برگزار شد. برنامه هاي اين باشگاه به شرح زير بود:

عنوان	سخنران / ارائه دهنده	زمان
اخبار - معرفي نخستين شب نجوم خياباني، جشنواره ساعتهاي آفتابي و ...	محمد مهدي مطيعي	16 الي 16:15
آسمان شب	سيد علي اصغر رباني	16:15 الي 16:30
گزارش رقابت رصدي مسيه	كسري مختارپور و سميه اصغرپور	16:30 الي 16:45
خيام، نابغه هزاره اول	محمد هاشمي نيا	16:45 الي 17:10
معرفي شبيه ساز حركت خورشيد	سيد محمد هادي طباطبايي	17:10 الي 17:25
استراحت و پرسش و پاسخ نجومي	-	17:25 الي 17:55
شكل سحابيهاي سياره نما	سميه شيخ نظامي	17:55 الي 18:25
دريچه اذان عصر (پاسخ به پرسش غياث الدين جمشيد كاشاني)	شاناي ظفري، محمد هاشمي نيا، محمد گوهريان	18:25 الي 19

به علت اهمیت زیاد مسابقات ماراتن مسیه گزارش دیگری از این مسابقات را برای شما علاقه مندان به نجوم فراهم آورده ام که به نقل از شاخه آماتوری انجمن نجوم ایران می باشد امیدوارم استفاده کامل را ببرید.

                                                                                                                         امیر حسین

زمانی که کویر ، کویر بود و هنوز آسمان‌ها میزبان ستاره‌های بیشماری بودند و هنوز بسیاری از موجودات سیاره ما که امروز یا دیگر وجود ندارند یا در آستانه خداحافظی با سیاره مایند، در قلمرو خود به زندگی می‌پرداختند و انسان کم ادعاتر از امروز بود و جنگ‌ها عادلانه تر و سلاح ها به جای تانک ها و هواپیما ها و آتش بارها تنها تیغه‌های فلزی آبدیده بودند و منجنیق های چوبی و زمانی که انسان جهان را کامل تسخیر نکرده بود و در تعادل بیشتری با طبیعت به سر می‌برد. جایی که امروز به آن پارک ملی کویر ایران می‌گویند و می‌گویند قرار است پناهگاهی برای جاندارانی باشد که خود پرستیهای ما آنها را به ورطه فنا کشیده و شاید هم میدانی برای تمرین رزمهای آتشین نظامی! سکوت شکوهمند کویر حاکم بود. اگر زوزه یوزی یا صدای خفیف خزیدن خزنده ای یا نغمه دسته ای از کبکها و دیگر پرندگان یا زوزه بادی گاه و بی گاه آرامش آن را بر هم نمی زد ژرفنای سکوت می‌توانست انسان را به دنیایی شگفت رهنمون شود. هنوز بیش از چند سده از آن روزهایی نمی‌گذرد که گه گاهی صدایی دیگر سکوت کویر را بر هم می‌زد. زنگهای شتران کاروانی که محمل‌هایی از بار و بنه تجاری و افرادی با امیدهای فراوان را با خود حمل می‌کرد تا از نزدیکی گذرگاهی تاریخی که به راه ابریشم معروف بودند خود را به مقصد برسانند. گرمای کویر و هول بیابانی وحشی و زخم های خارهای مغیلان راه با دیدن بنایی سنگی از دوردستها در دل کاروان فرو می‌مرد تا زنان و مردان مسافر کاروانها بدانند شبی را در امن و امان خواهند گذراند و آسمان پرستاره کویر آنها را به میهمانی خود می‌خواند. وای که اگر دیوارهای قصر بهرام به سخن می آمدند، چه گفتنیها که نداشتند. چه داستانها و چه شورها و چه عشق ها و چه کینه ها که خاطره اش تنها در دل این دیوارها محفوظ است. پرده شب که بر آسمان این کویر سایه می‌افکند فرصتی بود تا در مقابل حجره‌ها بنشینی و به شکوه آسمان بنگری و آسمان پرستاره را به عمق جان و تنت درک کنی.

اینک دیگر از آن روزها جز خاطره‌ای در دل سنگها چیزی باقی نمانده است . کمتر نشانی از یوز ایرانی در اینجاست و نه نشانی از گورهای معروف ایران زمین. دیگر حتی آرامش شب هم باقی نمانده است و نورها از هر سو به این دشت پر ستاره هجوم آورده‌اند . دیگر حتی سکوت هم برای این دشت باقی نمانده است هر ازچندگاهی صدای کامیونی یا هلی کوپتری آرامش آن را بر هم می‌زند و زوزه شلیک توپها و سلاح های سنگین جانشین زوزه یوزها شده است. اما اگر این دیوارها روزی لب به سخن بگشایند شاید از امروز هم سخن هایی برای گفتن داشته باشند . شاید روزی برای رهگذری که سالها بعد از آ ن میگذرد و سر بر دیوار آن می گذارد زمزمه کنند که در ابتدای هزاره سوم میلادی و دقیقا از همان سالی که جهان سال 2000 را جشن گرفت من شاهد گروهی بودم که هر سال برای دیدار با آسمان به دیدار من می‌آمدند. شاید به یاد آورد نام هایی را که در 7 سال گذشته رقابتی به نام رقابت ملی رصدی مسیه را بر بام های سالخورده آن بر پا داشتند تا فراموش نکنند که در کجای جهان ایستاده‌اند. آری شاید نام های ما نیز در کنار دیگر نام های فراموش شده تاریخ در دل این دیوارهای سالخورده ثبت شده باشد.

بیست و بیست و یکم اردیبهشت ۱۳۸۶ هفتمین رقابت رصدی مسیه ایران بار دیگر در میعادگاه همیشگی خود در قصر بهرام برگزار شد. اما این بار به سبب شرایط بد آب و هوایی یک ماه دیرتر و در فصلی گرم تر که کویر سبز تر از هر زمان دیگری بود. رقابت رصدی مسیه این بار و در هفتمین سالگرد خود با حضور حدود 1۵0 شرکت کننده، داور، کارشناس، پیشاهنگ و امدادگر برگزار شد. اگر اهل خرافات بودیم بعد از گذشت چند ساعتی از شروع مسیر باید برمی‌گشتیم . پنچر شدن چندباره اتوبوس‌ها را اگر به حساب تصادف بگذاریم، واژگون شدن یک جرثقیل در آستانه دروازه پارک ملی کویر ایران موضوع عادی به حساب نمی آمد. واژگون شدن این جرتقیل که باعث مسدود شدن جاده شد ، فاصله ای میان کاروان رقابت مسیه انداخت . 3 اتوبوس که جلوتر بودند در قرارگاه محیط بانی مبارکه و 3 اتوبوس پشت جرثقیل گیر افتادند. از سویی برگزاری مانور در منطقه باعث می شد که گروه جلو نتواند مدت طولانی را در محیط بانی بگذراند و سرانجام با کمک همگان جرثقیل از جاده کنار رفت. البته بدون استفاده از هر وسیله مدرن و تنها با کمک زور بازوی داوران، شرکت کنندگان و گروهی از نیروهای نظامی که با دست چرثقیل را صاف کردند. جالب اینکه اتوبوسی که حامل اعضای هیئت مدیره انجمن نجوم ایران و میهمانان ویژه برنامه بود در پشت جرثقیل گیر افتاده بود. یکی از ویژگیهای رقابت مسیه حضور جمع کثیری از میهمانان جالب توجه بود. دکتر جمشید قنبری ، رییس انجمن نجوم ایران، دکتر خالصه و دکتر خصالی از اعضا هیئت مدیره انجمن نجوم ایران، تعدادی از خبرنگاران رسانه های خبری نظیر ایسنا، میراث فرهنگی (میراث آریا)، رویترز و جام جم . تصویربرداران برنامه تلویزیونی آسمان شب و گروه تصویر 0برداری و مستند سازی معاونت هنری نهاد ریاست جمهوری ، نمایندگان کمیته ملی طبیعت گردی ، گروهی از عکاسان مستند ساز چون اشین زاکاریان و حسین نوشیر، اعضای تیم امدادی هلال احمر ایران ، دکتر شاهرخ رزمجو ، مسئول بخش هخامنشی موزه ملی ایران و پژوهشگر اخترباستان‌شناسی و اعضای هیئت دبیران شاخه آماتوری انجمن از جمله این میهمانان بودند.

به هر روی با تاخیری نیم ساعته همگی به محل برگزاری رقابت رسیدند و گروههای رصدی و داوران آنها بلافاصله با توجه به نقشه هایی که از قبل آماده شده بود در محل خود موضع گرفتند. البته این رصدگران و هیات های اجرایی و علمی هرچقدر هم سریع بودند نمی توانستند به سرعت گروه اجرایی و پیشاهنگی برسند که زیر نظر پورنگ پورحسینی، منجم آماتور و کارشناس سفرهای گروهی طبیعت ، و همکاران اهل نجوم او (مصطفی خسروی، امیر اله‌مانی، محمدرضا ریسمانیان) که تدارکات و پشتیبانی برنامه را بر عهده داشتند و طی 2 ماهی که به آغاز رقابت مانده بود، برگزاری این برنامه را سامان دهی می‌کردند و با تلاش خود سعی کردند این شب گرم برای میهمانان به شبی خاطره انگیز تبدیل شود.

نوزده داور و کمک داور از تهران و شهرهای مشهد، اصفهان، شیراز حضور داشتند که همه از منجمان آماتور با تجربه یا از برندگان دوره‌های قبلی رقابت مسیه بودند(فهرست نام آنها در تصویر بالا). این افراد با اندکی تاخیر و بلافاصله پس از صدای سوت دبیر این رقابت ، بابک امین تفرشی، کار خود را آغاز کردند. گروه برگزارکننده باشگاه نجوم تهران نیز به کمک داوران آمدند تا آنها را در ثبت داده ها یاری کنند. بدین ترتیب هر لحظه صدای یکی از بیش از ۱۰۰ شرکت کننده رقابت به گوش می‌رسید که یکی از داوران را صدا می زد تا جرم رصد شده را تایید کند.

یکی از تفاوتهای این رقابت با دوره های قبلی اضافه شدن بخش جدیدی بود که به سنجش دانش عمومی علمی و طراحی (اسکچ زدن) مربوط بود. این دو مقوله برای این طراحی شده بود تا داستان رقابت از حالت کنکوری خود خارج شود و در عین حال این داده ها در صورتی که امتیازها در حالت برابری قرار می گرفت نقش کمک کننده را داشت.

رقابت یک بار به مدت نیم ساعت برای استراحت تعطیل شد و سرانجام تا ساعت 4:30 بامداد ادامه یافت ، زمانی که با سوت بابک امین تفرشی پایان رقابت رقم خورد.

تقریبا بلافاصله جلسه داوری آغاز شد تا برندگان مشخص شوند. این کار تا زمانی که شرکت‌کنندگان صبحانه های خود را میل کنند ادامه یافت و سرانجام بر فراز بام قصر بهرام جایی که 7 سال پیش برندگان یک رقابت 50 نفره معرفی شده بودند از بین حاضرانی از بیش از 33 نقطه ایران افراد برگزیده معرفی گردند. مراسم اهدای جوایز با گزارش دبیر برنامه آغاز شد و سپس جوایزی که از سوی جامیان برنامه آماده شده بود به همراه لوح های یادبود و تندیس رقابت به آنها اهدا شد. رقابت هفتم مسیه با حمایت مراکزی چون کمیته ملی طبیعت گردی، معاونت هنری ریاست جمهوری، سازمان فضایی ایران، موسسه آسمان شب پارسه (فروشگاه آسمان‌شب) و ماهنامه نجوم برگزار شده بود. دکتر قنبری در ابتدای این برنامه از تلاش های آماتورها تقدیر کرد و این شب را شبی خاطره انگیز توصیف کرد و سپس داوران و برندگان جوایز خود را دریافت کردند.

برتدگان این رقابت به شرح زیر معرفی شدند:

در گروه تلسکوپ

محمدرضا جعفری و بهزاد قیاسوند،‌ همدان،‌ ۱۰ اینج دابسونی، ۱۱۰ امتیاز

حامد زارع و اسماعیل محمدی، سعادت شهر، ۱۰ اینچ دابسونی، ۱۰۹/۵ امتیاز

کسری مختارپور و علی فتح‌اله‌زاده، مشهد، ۸ اینچ دابسونی، ۱۰۸ امتیاز

علی ابراهیم جباری و امیرحسن موسوی، تهران، ۱۰ اینچ دابسونی، ۱۰۸ امتیاز

پرستو یعقوبی، تهران، ۸ اینچ اشمیت کاسگرین، ۱۰۹ امتیاز

مریم حدادی و سمیه اصغر‌پور، مشهد، ۵ اینچ نیوتنی، ۱۰۷/۵ امتیاز

در گروه دوچشمی

سجادمهدی‌زاده، قم، ۷ سانتی‌متر تک چشمی، ۱۰۶/۵ امتیاز

تیمور سیف اللهی، تهران، ۱۰۰*۲۵، ۱۰۴/۵ امتیاز

نیلوفر شاه‌محمدی، تهران، ۱۰۰*۲۵، ۱۰۴/۵ امتیاز

در گروه تلسکوپ الکترونیک

محمد طاها قوچکانلو، ۱۳۰ میلیمتر نیوتنی، ۱۰۰ امتیاز

تقدیر ویژه

مهدی زرنگ باغخیراتی، تلسکوپ ۷ سانتی‌متر شکستی دست ساز ، سبزوار

مراسم اعلام نتایج مارتن هفتم در صبح جمعه 21 اردیبهشت، پس از برگزاری رقابت مسیه. عکس از حسین نوشیر.

همچنین در این رقابت بسیار فشرده رصدگران دیگری نیز در جمع بهترین‌ها بودند، گرچه با اندکی اختلاف در جمع برگزیدگان قرار نگرفتند اما همه بیش از ۱۰۰ امتیاز رصدی کسب کردند که نشان از تجربه رصدی، دانش قابل تقدیر آنها داشت: علی ترکمان و رامین ذوالفقاریان (همدان)، ندا قاسمی و سپیده سلمانیان (شاهرود و بسطام)، پویا ابوطالبیان (اصفهان)، سیده نرجس موسوی و سپیده هوشیار (سعادت‌شهر)، فهیمه بدرقه و مهران صالح (سمنان)، پدرام ربیعی و جواد اشراقی‌ (تهران).

در مجموع نگاهی آماری به شرکت‌کنندگان در رقابت مسیه افق امیدوار‌کننده از رشد نجوم آماتوری در ایران نشان می‌دهد. از حدود ۱۲۰ شرکت‌کننده ۷۵ درصد از شهرهای مختلف ایران و ۲۵ درصد از تهران بودند که رشد چشمگیری در شرکت رصدگران از شهرهای جدید از سراسر ایران و شمار بیشتر رصدگران غیر تهرانی دیده می‌شود. حدود نیمی از شرکت‌کنندگان دانش آموز و نیم دیگر دانشجو، فارغ التحصیل و بزرگسال بودند. کم سن‌ترین شرکت کننده ۱۴ سال و مسن‌ترین ۴۵ سن داشت. افزایش شمار شرکت‌کنندکان بزرگسال در این رقابت تا حدود نشان از افزایش متوسط سن علاقه به نجوم در ایران و به بیان دیگر رشد علاقه به نجوم در سنین بالاتر از دانش‌آموزی دارد. حدود ۳۵ درصد خانمها و ۶۵ درصد آقایان بودند. شرکت‌کنندگان از حدود ۳۰ شهر مختلف بودند: تهران (۳۵ نفر)، کرج‌ (۸)، همدان (۷)، سعادت‌شهر (پاسارگاد ۷)، مشهد (۴)، تبریز (۴)، شاهرود (۴)، زنجان (۴)، خرم‌آباد (۴)، شاهین‌شهر (۴)، ری(۳)، یزد (۳)، بابل (۲)، سیرجان (۲)، قزوین(۲)، کرمانشاه(۲)، سمنان (۲)، قم (۲)، اراک (۲)، بروجرد (۲)، کرمان (۲)، ورامین(۲)، اصفهان (۱)، شیراز (۱)، نیشابور (۱)، سبزوار (۱)، تربت حیدیریه (۱)، بسطام (۱)، بندرماهشهر (۱)

رصدگران برای حضور در این برنامه از سراسر ایران گردهم آمدند.

در مجموع حدود ۸۰ اپتیک رصدی برای رقابت استفاده شد که ۶۵ درصد تلسکوپ و ۳۵ درصد دوربین دوچشمی بود. تلسکوپها در اندازهّ‌های ۳ تا ۱۲ اینچ و دوچشمی‌ها در اندازه‌های ۶۰*۲۰ تا ۱۰۰*۲۵ بودند. بیشترین تعداد تلسکوپها متعلق به تلسکوپهای دابسونی ۸ تا ۱۰ اینچ نیوتنی و فراوانترین نوع دوچشمی‌های ثبت شده نیز ۷۰*۱۵ بود. ۷ تلسکوپ نیز برای شرکت در رده ابزارهای الکترونیک ثبت شده بودند.

در انتهای مراسم و پیش از آنکه کاظم کوکرم برنامه های دوره بعدی رقابت صوفی (شهریور ۱۳۸۶) و رقابت مسیه (بهار ۱۳۸۷) را اعلام کند، سیاوش صفاریان پور، در سخنان کوتاهی، به حاضران اطلاع داد که بابک امین تفرشی ، آغازگر برگزاری رقابت مسیه و دبیر 7 دوره برگزاری آن مسئولیت خود را به گروه دیگری واگذار کرده است تا خون تازه ای در این رقابت جاری شود و ایده های تازه در آن مطرح شود. لوح ویژه ای به این مناسبت آماده شده بود که پس از قرایت متن آن از سوی دکتر قنبری به وی تقدیم شد تا از زحمات 7 ساله وی تقدیر گردد. پس از آن بود که به پیشنهاد پورنگ پورحسینی ، همه حاضران با همدیگر به خواندن سرود ای ایران پرداختند تا تمام خاطرات خوب شبهای رصدی و سفرهای طولانی در دشت ها و کوهها و جنکل های سرزمین مادری در یادها زنده شود.

بدین ترتیب گروه راهی تهران شدند. در پشت سر گروه و در میانه کویر ، اما قصر بهرام هنوز با قامت برافراشته ایستاده است و نگران به آینده می نگرد . نگران از تخریب طبیعت و نگران از اینکه مبادا که زیباییهای وطن فراموش شود. سنگهای کهن این مجموعه اما خاطراتی را دل خود ثبت کرده است و خاطره گروهی که شبی را با هم و در کنار هم و به بهانه زیباییهای آسمان گردهم آمده بودند تا با نگاه به آسمان، زمین را فراموش کنند. کسی چه می‌داند شاید ما نیز جزیی از خاطرات نقش بسته در دل این سنگها باشیم و سالها بعد شاید روزی برای رهگذری که از آ ن می‌گذرد و سر بر دیوار آن می‌گذارد زمزمه کنند که در ابتدای هزاره سوم میلادی و دقیقا از همان سالی که جهان سال 2000 را جشن گرفت من شاهد گروهی بودم که هر سال برای دیدار با آسمان از سراسر ایران به دیدار من می آمدند و شکوه طبیعت و آسمان دل‌های تشنه آنها را سیراب کرد.

به نقل از شاخه آماتوری انجمن نجوم ایران

(امیر حسین)

رشت

عکس از آسمان پارس

( امیر حسین )

جديدترين تصوير تلسكوپ فضايي اسپيتزر ناسا : تولد ستارگان در ناحيه Barnard 30  

ناسا جديد ترين تصوير گرفته شده توسط تلسكوپ فضايي اسپيتزر را منتشر كرد .در اين تصوير تلسكوپ فضايي اسپيتزر موفق به شكار لحظه ي تولد ستارگان در صورت فلكي جبار شده است.

ستاره شناسان تصور ميكنند كه انفجارات ابرنواختري باعث ايجاد امواج بسيار سنگين در فضا مي شود و اين امواج هنگامي كه به يك توده از گاز يا غبار ميان ستاره اي (سحابي) مي رسند باعث ايجاد تراكم در اين توده مي شوند و اين تراكم سرانجام باعث تولد ستاره اي در آن سحابي مي شود. در 3 ميليون سال پيش انفجار يك ابرنواختر ، چنين سرنوشتي را براي اين سحابي رقم زده و باعث تولد نسل جديدي از ستاره ها در اين ناحيه شده است .

ناحيه اي كه در تصير مشاهده مي كند Barnard 30 ناميده مي شود و 1300 سال نوري از زمين فاصله دارد. اين ناحيه در صورت فلكي جبار و در كنار ستاره لامبدا- جبار (ستاره ي سر شكارچي) قرار گرفته است. 

 

 

اين ناحيه توسط گازها و غبارهاي اين سحابي پوشيده شده و در نور مرئي قابل مشاهده نيست در حالي كه تلسكوپ فضايي اسپيتزر براحتي قادر است در طول موج مادون قرمز به اعماق آن نفوذ كند و تصوير زيبايي از آن تهيه كند.

در تصوير رنگ هاي نارنجي – قرمز ذرات غباري هستند كه به واسطه ي گرماي ستاره هاي تازه متولد شده گرم شده اند و امواج مادون قرمز از خود ساطع مي كنند. نقاط صورتي و مايل به قرمز نيز خود ستاره هاي تازه متولد شده هستند.

به نقل از آسمان پارس

(امیر حسین)