| تبليغات | X |
 |
 |
|
| اخبار و اطلاعات نجومی |
یک مطالعه تازه علمی نتیجه گیری می کند که تغییرات در میزان تولید انرژی خورشید نمی تواند ارتباطی با گرمایش امروزی زمین داشته باشد.
این مطالعه نشان می دهد که در 20 سال گذشته میزان تولید انرژی خورشید افت کرده اما دمای زمین افزایش یافته است. این تحقیق همچنین نشان می دهد که برخلاف برخی ادعاها، دمای امروز زمین ربطی به تاثیر خورشید بر اشعه کیهانی ندارد. پژوهشگران در نشریه "Proceedings A" متعلق به انجمن سلطنتی بریتانیا نوشتند که اشعه های کیهانی ممکن است در گذشته بر آب و هوا تاثیر گذاشته باشند اما امروز چنین نیست. مایک لاکوود از آزمایشگاه روترفورد-اپلتون در بریتانیا که تحلیل های تازه را با همکاری کلوس فرولیچ از مرکز تشعشعات جهانی در سوئیس انجام داده است گفت: "این یافته باید به بحث ها پایان دهد." دکتر لاکوود این مطالعه را تا حدودی در واکنش به یک برنامه مستند تلویزیونی به نام "حقه بزرگ گرمایش زمین" که پیشتر در سال جاری از کانال چهار بریتانیا پخش شد و نظریه اشعه های کیهانی در آن بررسی شد انجام داد. وی به وبسایت خبری بی بی سی گفت: "کلیه نمودارهایی که در آن برنامه نشان داده شد در حدود سال 1980 متوقف شد، و من می دانستم چرا، چون بعد از آن اوضاع عوض شد." وی گفت: "نمی توانید تکه هایی از داده ها را که دلخواهتان نیست حذف کنید." ( به نقل از بی بی سی) |
||
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 20 تیر1386ساعت 12:9 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
حتما در آسمان شب رد های نورانی را دیده اید که به سرعت ناپدید می شوند . این ردها را شهاب می نامند.ذرات ریزی که در فضای میان سیارات پراکنده اند هنگامی که به جو زمین وارد می شوند بر اثر اصطکاک با جو می سوزند و به صورت شهاب دیده می شوندچون شهاب ها با سر عت حرکت می کنند چشم ما مسیر سوختن آنها را در جو بصورت ردی درخشان می بیند اگر جسمی که به جو زمین وارد می شود قطعه سنگی یا فلزی بزرگ باشد بخشی از آن به سطح زمین برخورد می کند که به آن شهاب سنگ می گویند.
اما علاوه بر شهاب هایی که به صورت اتفاقی در آسمان شب پدیدار می شوددر زمان های مشخصی از سال نیز ار میان توده های بزرگی از ذرات ریز عبور می کند و بارش شهابی رخ می دهد. توده های ذرات ریز عمدتا باقیمانده دنباله دار های دوره ای هستند. دنباله دار ها در نزدیکی خورشید مقدار زیادی گاز غبار و ذرات ریز از دست می دهند. ذرات ریز به تدریج در طول مدار دنباله دار پراکنده می شوند و به دور خورشید می گردند . ممکن است زمین در حرکت فضایی خود مدار دنباله دار را قطع کند و به درون توده ذرات وارد شود . در این صورت بارش شهابی رخ می دهد . چون ذرات تقریبا در مسیر های موازی به جو وارد می شوند به نظر میرسد که شهاب ها ار نقطه مشخصی از آسمان سرچشمه میگیرند به این معنا که اگر مسیر شهاب های بارش شهابی را در جهت معکوس ادامه دهیم به نقطه مشخصی می رسیم که آن را کانون بارش می نامند. . دقیقا مانند ریل های موازی راه آهن که به نظر می رسد در دور دست یکدیگر را قطع می کنند. کانون بارش در بارش های شهابی مختلف است و با هم تفاوت دارد. نام هر بارش شهابی از نام آن صورت فلکی که کانون بارش در آن قرار دارد گرفته می شود مانند:بارش شهابی برساوشی اسدی و جوزایی و ... . به طور معمول در بارش های شهابی غنی حدود صد شهاب را می توان در ساعت مشاهده کرد یعنی به طور متوسط حدود ۲ شهاب در دقیقه. به این ترتیب مشخص است که به راستی بارانی از شهاب ها رخ نمی دهد اما در موارد استثنایی بارش های شهابی استثنایی نیز زخ داده اند. برای مثال دربارش شهابی اسدی گاهی تا ۱۴۰ هزار شهاب در ساعت نیز دیده شده است . در بامداد ۲۷ آبان سال ۱۳۷۸ شمسی در بارش شهابی اسدی رصد کنندگان در ایران حدود سه هزار شهاب را در یک ساعت شمارش کردند. هر سال زمین در حدود زمان مشخصی مسیر توده ذرات هر بارش را قطع می کند و بارش شهابی رخ می دهد که در جدول زیر نام و مهمترین بارش های شهابی هر سال را مشاهده می کنید.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 18 تیر1386ساعت 10:51 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
سیاره شناسان شباهت جالبی بین جریان های قیانوس های زمین و کمربند های مشتری یافتند
سیاره شناسان شباهت جالبی بین جریان های مشخص اقیانوس های زمین و کمربند هایی یافتند که مشخصه سطحی خاص سیارات گازی غولپیکر، همچون مشتری اند. ساختار کمربند های جو مشتری سالها موضوع تحقیقات جالبی بوده است. کمربند های مشتری به دلیل حرکت ابرها، در امتداد مجموع های ثابتی از جریان های متناوب، شکل می گیرند. این سیاره شناسان کشف کردند که اقیانوس های زمین هم نوارهایی از جریان های متناوب پایدار، در خود می پرورند که به هنگام مدل سازی، کاملا شبیه به کمربند های مشتری اند. این شباهت ها فقط ظاهری نیست. به گفته آنها طیف انرژی جریان های اقیانوسی از یک قانون نیرو پیروی می کنند که کاملا بر طیف جریان های منطقه ای در سیارات بیرونی، منطبق اند. آیا این پدیده های مشابه، در نیروهای فیزیکی مشابهی، ریشه دارند ؟ برای پاسخ به این پرسش باید تعیین کنیم که چه فرایند های فیزیکی باعث حرکات بزرگ مقیاس، در هر دو این دستگاه ها می شوند. بنابر تحقیقات سیاره شناسان میان عوامل نیروزا در سیارات خارجی و جریان های اقیانوسی، شباهت هایی وجود دارد. مقایسه طیف انرژی در سیارات غولپیکر و اقیانوس های زمین، اطلاعات ارزشمندی درباره خصوصیات اقیانوس ها و به خصوص قوی ترین جریان ها در نیمه اعماق اقیانوس ها به دست می دهد.  |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 11 تیر1386ساعت 18:39 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
آیا انسان تنها ناز پرورده این جهان است ؟
منظومه شمسی ما با بیشتر منظومه های سیاره ای شناخته شده در اطراف ستاره های دیگر تفاوت دارد، چون به شیوه دیگری شکل گرفته است. اگر چنین باشد، سیارات زمین مانند بسیار نادر هستند. اخترشناسان پس از بررسی مشخصات حدود 100 منظومه سیاره ای و بررسی دو روش شکل گیری سیارات اعلام کردند که منظومه شمسی ما به راستی مظومه ای خاص است. در منظومه ما مدار همه سیارات بزرگ، تقریبا دایره ای است و چهار سیاره غولپیکر در فاصله زیادی از خورشید قرار دارند. اما بیشتر سیاره های فرا خورشیدی کشف شده غول های مشتری مانند هستند که به ستاره مادرشان نزدیک اند و مدارشان، بیضی بسیار کشیده ای است. دو توضیح برای این یافته ها وجود دارد. اول اینکه احتمالا فرایندهای شکل گیری سیارات متعدد است و فرض اخترشناسان مبنی بر اینکه همه سیارات مثل هم شکل می گیرند اشتباه بوده است. در شبیه سازی شکل گیری سیارات منظومه شمسی، سیارات غولپیکر همچون مشتری، با گرد آمدن گاز در در اطراف هسته های سنگی – صخره ای (مانند زمین) شکل می گیرند. این هسته اولیه در محیط سرد دور از ستاره در ابر اولیه، با گرانش خود، گازها را به طرف خود می کشد و لایه ی ضخیمی از گاز اطراف ستاره، هسته را می پوشاند. اما نزدیکتر به ستاره به دلیل حرارت بالا و بادهای شدید خورشیدی، هسته های صخره ای توان به دام انداختن گازها را ندارند و به شکل سیارات زمین مانند باقی می مانند.
نظریه پذیرفته تر این است که سیارات غولپیکر فراخورشیدی، مستقیما از رمبش گرانشی گازها شکل می گیرند. در این داستان هسته های صخره ای سیارات زمین مانند، اصلا شکل نمی گیرند. اگر این نظریه برای همه سیاره های فراخورشیدی درست باشد، پس بیشترشان سیاره زمین مانندی که بتواند میزبان حیات آشنای ما باشد، ندارند. البته نتیجه هنوز قطعی نیست و شاید توضیح دیگری برای تفاوت های ظاهری میان منظومه های فراخورشیدی باشد. ماهیگیری را تصور کنید که نتیجه می گیرد همه ماهی ها بزرگتر از 10 سانتی متر هستند، چون این مقدار اندازه شکاف های تورش است. این شاید همان اتفاقی باشد که برای جستجوگران سیاره های زمین مانند می افتد. ابزارهای ما هنوز نتوانسته اند این سیارات خرد را بیابند. شاید حدود 3 تا 4 سال دیگر وقت لازم باشد تا اخترشناسان به قدرت رصدی مناسبی دست یابند که بفهمند کدام نظریه درست است. (به نقل از آسمان پارس) |
|
+ نوشته شده در
جمعه 8 تیر1386ساعت 10:44 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
به نظر می رسد که در سال 1408 سیارکی به زمین برخورد کند. هر چند احتمال برخورد بسیار کم است اما
خطر برخورد خرده سیاره ای سرگردان همواره حیات روی زمین را تهدید می کند. به طور میانگین در هر هزار سال صخره ای 100 متری با زمین برخورد می کند که اگر به مناطق پر جمعیت اصابت نماید، می تواند شهری را نابود سازد. در هر یک میلیون سال برخورد سیارکی به قطر یک کیلومتر و در هر صد میلیون سال برخورد سیارکی به قطر 6 تا 10 کیلومتر حیات سراسر زمین را تهدید می کند. با توجه به احتمال برخورد سیارکی نزدیک به زمین به نام " آپوپیس " در سال 1408( 2029 )، هر چند احتمال بسیار کم است، از حالا سازمان های فضائی راه حل هائی را برای رویاروئی با چنین مهمانان ناخوانده ای مطرح می کنند. به تازگی سازمان فضائی اروپا( اسا ) طرحی بر مبنای دو فضاپیما به نام های " هیدالگو " و " سانچو " را برای انحراف آزمایشی یک سیارک بی خطر، مطرح کرده است. هیدالگو با سرعت زیاد به سیارک برخورد می کند و سانچو از فاصله امنی اثرات برخورد و تغییرات اندک مدار سیارک را بررسی می کند. البته سانچو پیش از فضاپیماهای دیگر به سیارک هدف می رسد و چندین ماه به نقشه برداری دقیق آن می پردازد. در حال حاضر دو سیارک هدف مورد نظر است و تا اواخر سال جاری یکی انتخاب خواهد شد. پس از آن آماده سازی و ارسال فضاپیما مشخص خواهد شد.  به نقل از آسمان پارس
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 6 تیر1386ساعت 11:30 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
تازه ترین نمای هابل از دو عضو قلمرو سیارک ها : وستا و سرس
اینبار چشمان هابل، کمربند سیارک ها را هدف خود قرار داده است. مکانی میان مریخ و مشتری که از 100 هزار خرده سنگ پر شده است. درشت و ریز. همه نوع اندازه ای را در آن پیدا می کنید. اما از میان این همه خرده سنگ، کدامشان در میدان دید دوربین های هابل قرار گرفته اند ؟ وستا در میدان دید دوربین سیاره ای 2 و سرس در وسط دوربین پیشرفته نقشه برداری قرار گرفته اند. نمای سرس در بهمن ماه سال 82 و تصویر سرس در 24 اردیبهشت امسال، تهیه شد. تصاویر، برای نقشه برداری دقیق از کمربند سیارک ها گرفته شده اند. این نقشه ها در تکمیل اطلاعات ماموریت " طلوع " کمک رسان خواهند بود. ماموریتی که برای بررسی کمربند سیارک ها در نظر گرفته شده است. فضاپیمای طلوع در سال 1399 به وستا و در سال 1404 به سرس می رسد. طلوع اولین فضاپیمایی خواهد بود که به طور اختصاصی، کمربند سیارک ها را مورد مطالعه قرار می دهد. اطلاعاتی که از تصاویر هابل به دست آمده بسیار جالب است.
تصویر هابل : وستا در سمت راست و سرس در سمت چپ دیده می شوند.
در نمای وستا، دانشمندان متوجه دهانه ای به طول 456 کیلومتر در نیمکره جنوبی این سیارک شدند. دهانه ای که صدها هزار سال پیش بر اثر برخورد جسمی بزرگ ایجاد شده است. اگر این جسم به زمین برخورد می کرد می توانست اقیانوس آرام را از میان بردارد! همچنین تغییراتی در غرب و شرق وستا دیده شده که حکایت از آتشفشان های فعال در این سیارک دارد. اما از سرس چه خبر؟ نواحی تیره و روشن این سیارک شاهدی است بر این مدعا که مواد تشکیل دهنده نواحی مختلف این سیارک، با هم متفاوت هستند. شاید علت این اختلاف، اجرامی باشند که پس از برخورد به سرس، مواد تشکیل دهنده آنها در سطح پراکنده می شده و در تشکیل لایه سطحی نقش داشته اند. همچنین شواهدی مبنی بر وجود آب در زیر سطح این سیاره کوتوله وجود دارد. سرس اولین سیارکی است که در سال 1801 در کشف شد. همچنین مقام سومین سیاره کوتوله شناخته شده را بر دوش می کشد! باید تا سال 1404 صبر کنیم و ببینیم که فضاپیمای طلوع از چه اسراری در این سیارک مرموز پرده بر می دارد. به نقل از آسمان پارس |
|
+ نوشته شده در
جمعه 1 تیر1386ساعت 9:20 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
هوای نامساعد حاکم بر پایگاه فضایی کندی، فرود آتلانتیس را به تاخیر انداخت
در حالی که همه چیز برای یک فرود موفقیت آمیز آماده بود، خبر ناگوار بخش هواشناسی پایگاه فضایی کندی، همه را غافلگیر کرد. اوضاع جوی نامساعد حاکم بر پایگاه، سبب شده که فرود آتلانتیس به تاخیر افتد. زمان بعدی برای فرود، ساعت 3:30 دقیقه عصر به وقت جهانی در نظر گرفته شده است. چنانچه اوضاع نامناسب آب و هوا همچنان ادامه داشته باشد، فرمانده شاتل، " ریک استارکو " و خلبان شاتل، " لی آرچمبلت " به ناچار شاتل را در ساعت 2:25 دقیقه عصر در فرودگاه به زمین می نشانند. لحظاتی پیش مقامات ناسا اعلام داشتند که به علت هوای بسیار طوفانی آتلانتیس تا 24 ساعت دیگر فرود نخواهد آمد. آتلانتیس روز جمعه 18 خردادماه زمین را ترک گفت و دو روز بعد یعنی یکشنبه 20 خردادماه به ایستگاه رسید. فضانوردان چهار راهپیمائی فضائی انجام دادند. در سومین راهپیمائی، خدمه به تعمیر قسمت آسیب دیده شاتل پرداختند. آتلانتیس هم اکنون انجام 28 ماموریت موفقیت آمیز را در کارنامه خود دارد. حدود 174 فضانورد تا به حال افتخار سفر به فضا را با این شاتل را داشته اند.
به نقل از آسمان پارس |
|
+ نوشته شده در
جمعه 1 تیر1386ساعت 9:19 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
اگر خواهان آن باشید که به دورترین نقاط فضا دست یابید، طبیعتا با تلسکوپ های معمولی نمی توانید. شما نیاز دارید تا کهکشانی پرجرم و قدرتمند را مهار کنید تا نور را از کهکشان های دور خمیده کند
اگر خواهان آن باشید که به دورترین نقاط فضا دست یابید، طبیعتا با تلسکوپ های معمولی نمی توانید. شما نیاز دارید تا کهکشانی پرجرم و قدرتمند را مهار کنید تا نور را از کهکشان های دور خمیده کند (لنز گرانشی). گروهی از اخترشناسان اروپایی توانستند یکی از بهترین موارد لنزهای گرانشی را ثبت کنند (حلقه اینشتن)، لنز گرانشی و کهکشانی بسیار دور از ما که به صورت رشته ای ثبت شده اند، این ثبت زیبا را نعل اسب کیهانی نامیدند.
این کشف توسط تنی چند از اخترشناسان اروپایی (از دانشگاه های اروپا تا روسیه) انجام شد و نتایج آن با عنوان "نعل اسب کیهانی : کشف حلقه اینشتن حول کهکشان غول پیکر و درخشان قرمز." در نشریه Astrophysics انتشار یافت.
این پدیده هنگامی آشکار شد که اطلاعات سنگین در نقشه برداری دیجیتال از آسمان (Sloan Digital Sky Survey) ثبت شدند. این نقشه برداری به وسیله تلسکوپ روباتیک و تصویر برداری از آسمان شب (که سرانجام نقشه ای حاوی 25% آسمان شامل 100 میلیون جرم منتشر کرد) حاصل شد. اخترشناسان به طور منظم به آسمان می نگرند و از میان پهنه وسیعی از اطلاعات، اجرامی شگرف را ثبت می کنند.
نعل اسبی کیهانی، ای چنین...
در آن هنگام، آنها مشاهدات خود را با تلسکوپ 2.5 متری آیزاک نیوتن در لاپالما و 6 متری BTA در روسیه پیگیری کردند. همچنین جزئیات درعکس آن نیز سبب شد که به تصمیم در مورد اطلاعات ساختار شیمیایی لنز و جرم مورد تاثیر آن کمک شود.
به تصویر نگاه کنید، شما می توانید کهکشانی کروی و قرمز را که توسط حلقه ای آبی رنگ احاطه شده است را مشاهده کنید. درحقیقت این نسبیتی است کنار یک کهکشان، کهکشان قرمز در فاصله 4.6 بیلیون سال نوری از ما واقع است (لنز) و حلقه آبی یا همان کهکشان دیگر، در فاصله 10.9 بیلیون سال نوری از ما قرار دارد ( جرم تحت تاثیر لنز).
در نگاه ما دو رشته قابل دید است، که در حقیقت همان نور است که به سبب لنز گرانشی کانونی شده است. نور در تمایل خود به سمت زمین می آید. تمام نورها به منجمان اجازه می دهد که آنچه را که تمایل به مرئی بودن دارد، ببینند. در حقیقت، دو رشته از نور همان کهکشان اند که تحت تاثیر لنز گرانشی قرار گرفته اند و به صورت 300 درجه، اطراف لنز را احاطه کرده اند.
لنز بسیار پرجرم است، و به صورت کهکشان قرمز که دارای 5 تریلیون جرم خورشید است، می درخشد. برای مقایسه کهکشان راه شیری ما جرمی معادل 580 بیلیون جرم خورشیدی دارد.
و جرمی فقط برای تلسکوپ...
در فاصله بسیار دور، کهکشان تحت تاثیر لنز، کهکشانی با ستارگان انفجاری و دستخوش تلاطم سرعت شکل گیری ستارگان است، اینها مدارکی به دست آمده از طیف نور آبی کهکشان است. اگر چنین لنزی در این ناحیه قرار نداشت منجمان هرگز نمی توانستند چنین اطلاعاتی را از آن کهکشان بدست آورند. اما به علت وجود لنز، نور در اثر گرانش کانونی شده و به صورت حلقه ای دور لنز درآمده است. در صورتی که این جرم 10.9 بیلیون سال نوری از ما فاصله دارد، آن را اکنون مشاهده می کنیم، در زمانی که جهان 3 بیلیون سال کوچکتر بود.
این کشف به منجمان کمک می کند تا در دو مورد پیشرفت کنند، توزیع ماده تاریک اطراف کهکشان قرمز و شکل گیری ستارگان در اوایل جهان.
به نقل از آسمان پارس |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 30 خرداد1386ساعت 10:36 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
با تحقیقات جدیدی که مایک بران و گروهش انجام دادند ثابت شد که..
شهریور ماه سال گذشته. همه منتظر شنیدن رای اتحادیه بین المللی نجوم هستند. چه پیش خواهد آمد ؟ آیا جرم تازه کشف شده عضو دهم منظومه شمسی خواهد بود ؟ تا اینکه در کمال ناباوری اتحادیه نجوم رای خود را مبنی بر اخراج پلوتو از لیست سیاره های منظومه شمسی اعلام داشت. بدین ترتیب جرم تازه کشف شده که بعدها " اریس " نامیده شد هم از فهرست سیارات خارج شد. اما داستان به همین جا ختم نمی شود. پس از اعلام نظر اتحادیه نجوم بسیاری از اخترشناسان که اکثریت آنها را منجمان آمریکائی تشکیل می دادند به رای مجمع اعتراض کردند و خواستار برگرداندن لقب سیاره به پلوتو شدند. دلیل اعتراضات آنها هم روشن بود. زیرا پلوتو تنها سیاره ای بود که یک آمریکائی( کلاید تومبا ) آن را یافته بود و اکنون آنها نمی خواستند که نامشان از لیست کاشفان سیارات کنار رود. این بحث ها هنوز کم و بیش ادامه دارد. تا اینکه به تازگی " مایک براون " کاشف اریس به همراه گروهش تحقیقاتی را با استفاده از تلسکوپ فضائی هابل و رصدخانه کک بر روی این سیاره کوتوله انجام دادند.
اریس در کنار قمر کوچک خود دیسنومیا
نتایجی که به دست آوردند جالب بود. اریس 27 درصد بزرگتر از پلوتو است. با قطری معادل 2400 کیلومتر و چگالی دو گرم بر سانتیمتر مکعب از پلوتو یک سر و گردن بزرگتر است. دانشمندان تصور می کنند که در زیر پوسته سطحی اریس متان زیادی وجود دارد که پس از خارج شدن از زیر سطح و جریان یافتن باعث می شود که این سیاره کوتوله رنگی متمایل به زرد را به خود بگیرد. اریس با فاصله 97 واحد نجومی( دو برابر فاصله پلوتو از خورشید ) که از ما دارد بسیار سردتر از پلوتو است. میانگین دما بر روی آن 240- درجه سانتیگراد است. این سیاره کوتوله مداری بیضی شکل دارد. در حضیض مداری خود( نزدیک ترین فاصله به خورشید ) به فاصله 38 واحد نجومی از ما می رسد. اما این اتفاق 280 سال دیگر می افتد. در آن سال اریس حتی از پلوتو هم درخشانتر می شود و می توان آن را با تلسکوپ های کوچک آماتوری مشاهده کرد. اریس قمر کوچکی هم به نام " دیسنومیا " به قطر 150 کیلومتر دارد که هر 16 روز یکبار به دور مادر خود گردش می کند. این اطلاعات نتیجه تحقیقاتی بود که توسط براون و گروهش انجام شد. بدین ترتیب مشخص می شود که اریس از اکثر جنبه ها بزگتر از پلوتو است. پس اگر قرار باشد به قول اخترشناسان آمریکائی پلوتو را سیاره به حساب آوریم اریس بدون شک سیاره دهم خواهد بود. علاوه بر اریس اجرامی نظیر " سدنا " نیز در نوبت خواهند بود. در این موقع است که متوجه اهمیت و دور اندیشی رای اتحادیه نجوم می شویم. با این اوصاف دیگر هیچ بهانه ای مبنی بر سیاره بودن پلوتو در دست منجمان آمریکائی نخواهد بود.
فرهنگ نامه متن
|
||||||||||||||||
|
+ نوشته شده در
شنبه 26 خرداد1386ساعت 12:48 توسط محمد حسین باقریان |
|
 «ت. هرفورد» (T. Hurford) از مرکز فضایی گدارد ناسا میگوید:"گرانش زحل جریانهایی را ایجاد میکند که سبب فوران مواد از این شکافها میشود". تصاویر سال ۲۰۰۵ فضاپیمای کاسینی فوران تودههایی از مواد را در نیمکره جنوبی انسلادوس نشان دادند. این فورانها نیاز به منبع حرارت درونی دارند، این در حالی است که ابعاد انسلادوس کوچکتر (۵۰۰ کیلومتر) از آن است که این منبع را دارا باشد.
در نیمکره جنوبی انسلادوس مناطقی وجود دارند که شبیه نوارهای سطح پوست بَبر است! این نوارها از مناطق مجاورشان گرمتر و احتمالا منشأ فورانها هستند. تصاویر کاسینی همچنین وجود تودههای ابر مانندی را نشان میدهند که دلیلی بر وجود آب مایع در زیر لایه یخ است. از آن جایی که آب مایع لازمهی حیات است، انسلادوس میتواند مکانی مناسب برای حیات فرازمینی باشد.
انسلادوس در یک مدار بیضی شکل به دور زحل میگردد و به همین دلیل فاصله آن از زحل در زمانهای متفاوت یکسان نیست؛ زمانی که به زحل نزدیکتر است گرانش زحل نسبت به آن بیشتر اثر میکند و در نتیجه جریان ایجاد شده قویتر خواهد بود که عکس این مسئله نیز برقرار است.
موقعیت زحل نیز نسبت به قمر آن به طور جزئی در حال تغییر است. مدلهایی طراحی شده است تا اثر این جریانها را بر نوارها بررسی کنند. هرفورد میگوید:"جهت قرار گرفتن این نوارها در باز و بسته شدن شکافها اثر میگذارد. زمانی که انسلادوس در دورترین نقطه نسبت به زحل قرار گرفته است فشار باعث باز کردن اکثر شکافها میشود و بالعکس. با در نظر گرفتن این مسئله که به محض باز شدن شکاف فوران اتفاق میافتد، میتوان زمان فوران را در طی مسیر تخمین زد. همچنین از آن جایی که اکثر نوارها در زمانی که انسلادوس در دورترین فاصله از زحل قرار گرفته است باز هستند، انتظار میرود که بیشترین فوران در این زمان رخ دهد".
قطعا به دلیل جهت قرار گرفتن این نوارها، به مرحله اجرا گذاشتن این مدل کاری دشوار است. کاسینی در زمانی از نوارها عکس گرفت که در لبه انسلادوس قرار گرفته بودند؛ به طوری که از پشت با نور خورشید روشن میشدند. از آن دید نوارها طوری قرار گرفته بودند که برخی نزدیک به فضاپیما و برخی با فاصله قرار داشتند و همین امر تشخیص منشأ فوران را که از نوارهای قسمت جلویی است یا از نوارهای پشتی دشوار کرد که البته تغییر مکان کاسینی در آینده تا حدودی این مسئله را حل خواهد کرد. به نقل از مجله نجوم (امیر حسین) |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 2 خرداد1386ساعت 20:47 توسط |
|
برگرفته از ایرانیکا |
|
+ نوشته شده در
جمعه 10 فروردین1386ساعت 16:26 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
در دههی ۱۹۶۰ شوروی در صدد آن برآمد تا تعدادی فضانورد را به مریخ بفرستد. اگرچه در آن زمان راکت نیرومند حملکننده و تجربهی طولانی اقامت در مدار وجود نداشت.
طرح شوروی در سال ۱۹۶۰ اینگونه بود
ابتدا چند راکت باید قسمتهای ۸۰ تنی را به یک مدار پایین بفرستند تا با استفاده از آن قسمتها، فضاپیمایی بین سیارهای با جرمی در حدود ۲۵۰ تن در مدار قرار گیرد. به دلیل اینکه این سفر بیش از دو سال به طول میانجامد تنها منبعی که میتواند انرژی موتورهای الکترو راکت را تامین کند انرژی هستهای است. در ظاهر نیروی بالابرنده کم این موتورها در مدت چند ماه سرعت فضاپیما را کم میکند. پس از گذشتن فضاپیما از حلقهی شعاع زمین، گروهی متشکل از ۶ فضانورد خود را به کنار فضاپیما میرسانند. بر اساس این طرح، در هنگام ورود به مریخ باید تمام ورود و خروجها از کابین خدمه صورت گیرد و سپس سکوهای اکتشافی و راکتورهای هستهای خود را روی آن ایجاد کنند. این سفر درمدار مریخ حدود یک سال به طول میانجامید. در اوایل دههی ۱۹۷۰ پروژه شکل واقعیتری به خود گرفت. در این طرح اندازههای فضاپیما بسیار کوچکتر شد. فضاپیمای مریخی به شکل یک سوزن بلند درآمد. یک خارجکننده برای امنیت راکتور تعبیه شد و تعداد خدمه تا ۴ نفر کاهش یافت. تاریخچهی جدید در اواخر دههی ۱۹۸۰ شوروی استفاده از ایستگاههای مداری را تجربه کرد که این تجربه پایهگذار ایدههای سفر به مریخ بود. ایدهی استفاده کردن از دستگاهها با انرژی هستهای از بین رفت و شوروی در صدد استفاده از انرژی خورشیدی برآمد. یکی از سازندههای اصلی راکت «انرژی» به نام «گارشکف» گفت که استفاده از انرژی خورشیدی به منظور فراهم کردن حداکثر امنیت پرواز است. موتورهایی که با انرژی هستهای کار میکردند حداکثر امنیت را تامین نمیکردند. راکتها و موتورهای هستهای که در قرن گذشته در شوروی در شهر «سمیپلاتینسکی» و همچنین در «نوادا» آمریکا مورد استفاده قرار گرفتند پرتوهای رادیو اکتیو را از خود ساطع میکردند. این راکتها را در قرن گذشته در جو رها میکردند. راکتهای هستهای کنار گذاشته شده که به اندازهی کافی مورد استفاده قرار گرفته بودند میتوانستند موتورهای الکترو راکتور را تغذیه کنند. اما این طرح به شدت باعث افزایش وزن فضاپیما میشد. نصب دستگاه ضد تششع رادیو اکتیو برای محافظت سرنشینان نیز اطمینان کافی را تامین نمیکرد. از این رو شوروی در پروژهی سال ۱۹۸۷ دو راکتور دیگر را طراحی کرد. به هر حال باز هم امنیت لازم تامین نمیشد و شوروی به فکر استفاده از انرژی خورشیدی افتاد. تکنولوژی به کار رفته جرم اولیهی فضاپیمای بین سیارهای در مدار زمین باید حدود ۴۰۰ تن باشد. هنگامی که فضاپیما در مداری زمین را دور میزند طی روندی آخرین مونتاژها روی آن انجام میشود(چون در آغاز قطعات فضاپیما جدا از هم است) تا پس از مدتی به طور خودکار ماموریت خود را شروع کند. روسیه سالهای قبل بیش از ۱۰۰ مونتاژ موفق در فضا انجام داده است. ایجاد پایگاههای مونتاژ مداری در ایستگاه فضایی بین المللی هم اکنون در حال بررسی است. اگر ایستگاه فضایی بین المللی در لحظهی مونتاژ در مدار نباشد روسیه میتواند ایستگاه مداری جدید و نه چندان بزرگی را به وجود آورد. گارشکف گفت:"ما نمیخواهیم پروژههایمان را با چند نوع از راکتهای حمل کننده محدود کنیم. فضاپیما را میتوانند با سری از موشکهای حمل کنندهی روسی «پروتون» به مدار منتقل کنند. از این موشکها میتوان برای حدود ۲۰ پرتاب استفاده کرد. راکت حملکنندهی روسی به نام «آنگارا ۷» ظرفیت حمل ۴۰ تن بار را دارد. این راکت که امروز در کارخانهی «خرونیچو» تولید میشود، میتواند با ۱۰ پرتاب قطعات لازم برای مونتاژ را به مدار زمین بفرستد. قویترین راکت حملکننده ی روسیه(انرژی) میتوانست در نهایت با ۴ پرتاب قطعات لازم را برای مونتاژ به مدار حمل کند و بر اساس نوآوری و ایدههای نوین در تولید این حملکننده، این راکت میتواند بدون شک این قطعات لازم را حمل کند". موتورها گارشکف در گفت و گوی خود افزود:"هم اکنون روسیه در صدد است که فضاپیمایی را به مریخ بفرستد که با انرژی خورشیدی کار میکند. این فضاپیما از دستگاهی تشکیل شده است که شامل ۴۰۰ موتور کوچک مجزا است. کشش کل موتورها ۳۰ کیلوگرم است. نیروی کشش هر موتور به همراه تبدیل کنندههای انرژی و قسمتهای هدایت و باتریهای خورشیدی کمتر از ۱۰۰ گرم است. صرف نظر کردن از ۱ تا ۵ عدد از موتورها به هیچ عنوان اثری در کیفیت پرواز ندارد. چنین ساختار موتوری برای هر منظوری کاربرد دارد. مشکل اصلی در پروژهی سفر به مریخ تامین امنیت آن است. پس طرح استفاده از انرژی خورشیدی برای ما بهترین طرح به شمار میآید". به خاطر سرعت کشش کم موتورها فضاپیما ۲ تا ۳ ماه در مداری به دور زمین میگردد و لازم به ذکر است که کل سفر ۲ سال به طول میانجامد. کشش کم موتورها به این دلیل به وجود میآید که این موتورها در تمام مدت در حال کار کردن هستند یعنی اول برای خارج شدن از گرانش زمین سرعت میگیرد و سپس وقتی که در مدار زمین قرار میگیرد تحت گرانش شدید سیارههای دیگر است و نمیتواند با همان سرعت اولیه خارج شدن از جو به مسیر خود ادامه دهد. پس سرعت را کم میکند و وقتی که در مدار سیاره مریخ قرار میگیرد ترمز میکند. و این اصل حرکت بسیاری از فضاپیماها است. تمام سفر ۲ سال طول میکشد. یک بار یا چند بار؟ حال کمی پروژه ی ناسا را بررسی میکنیم. فضاپیمای بین سیارهای با موتور الکترو راکتوری به مداری که وسایل آماده شده برای مونتاژ رسیده بودند، به مدار مریخ میرسد و وسایل روی هم سوار میشوند(عمل مونتاژ انجام می شود). سرنشین به نقطهی صفر یا نقطهی فرود نقل مکان میکند، به مریخ پرواز میکند، روی سطح این سیاره کار میکند و در نهایت به فضاپیما بر میگردد و قطعات را از هم جدا میکند. این طرح آیندهی آمریکا برای پرواز اکتشافی به سیارهی سرخ است. فضاپیمای مریخی روسی میتواند چند بار مورد استفاده قرار بگیرد. سفینهی بین سیارهای روسی در نزدیکی زمین متوقف نمیشود بلکه از کنار آن عبور میکند. از مدار زمین خارج شده و به کپسول اختصاصی میرود(پس از انجام ماموریت به زمین بر نمیگردد). در این زمان است که سرنشین با کپسول اختصاصی خود به زمین بر میگردد. خود فضاپیما منبعی دارد که میتواند آن را حداقل تا ۱۵ سال تغذیه کند. فرود فضایی فضاپیمای روسها ماموریت خود را با حداکثر امنیت انجام میدهد. مدل ماموریت در ایستگاه مداری شبیهسازی میشود. ماموریت دیگر فرود بر روی سطح مریخ است و تامین امنیت به عنوان یک مساله دشوار مطرح میشود. گارشکف افزود:"وسیلهای که قرار است در مریخ فرود بیاید در زمین آزمایش میشود تا احتیاجی به انجام عملیات اضافی هنگام پرواز بین سیارهای را نداشته باشیم و طرح فرود تا حد امکان ساده باشد". گارشکف طرح پرواز را مانند طرح فرود تشریح میکند:"پس از ورود به مدار نزدیک مریخ وسیلهی فرود از مجموعه جدا می شود. هنگام اولین پرواز وسیلهی فرود کاملا خودکار بر روی سطح مریخ فرود میآید، سرنشین بدون فرود آمدن و از مدار، ماموریت هدایت را بر عهده خواهد داشت. تکنولوژی موجود اجازهی انجام تمرین همهی کارها را میدهد. گارشکف میگوید:"فرود و برگشت از سطح مریخ خطرناکترین بخش این سفر اکتشافی است. ما تصمیم نداریم که سرنشین در وسیلهی فرود بنشیند. زیرا فعلا تضمینی برای این که این وسیله بتواند فرود خودکار موفقیتآمیزی روی سطح انجام دهد وجود ندارد. به همین دلیل در اولین پرواز، انسان بر سطح مریخ فرود نخواهد آمد. و همهی اینها همان هدف اصلی پروژهی مریخ یعنی فرود انسان بر مریخ است. به همین دلیل فضاپیمای ما پس از برگشت به زمین پس از اندک زمانی باید حرکت جدید را به سمت مریخ با لباسهای فضانوردی مخصوص مریخ آغاز کند". |
|
+ نوشته شده در
جمعه 10 فروردین1386ساعت 13:22 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
تازه ترین بررسی ها نشان میدهد که تکه های یخی موجود در مدار زحل باعث تغییر میدان مغناطیسی این سیاره می شود و همین امر سبب می شود تا روش های قدیمی در اندازه گیری طول یک روز زحل کارآمد نباشد.
یک سوال ساده : یک روز در سیاره زحل چقدر طول می کشد ؟ این معمایی است که سال ها ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است . داشمندان برای اندازه گیری مدت زمان چرخش یک سیاره گازی به دور خودش از روش خاصی استفاده می کنند . در این روش با اندازه گیری مدت زمان چرخش میدان مغناطیسی سیاره می توان پی برد که یک روز در این سیاره چقدر طول می کشد . این روش برای تمامی سیارات گازی کارآمد است بع غیر از زحل. برای اولین بار فضاپیمای ویجر در ده ی 1980 از کنار این سیاره عبور کرد و مطابق روش بالا طول یک دور چرخش میدان مغناطیسی زحل را محاسبه کرد . فضاپیمای کاسینی به تازگی همین فاکتور را محاسبه کرده است . محاسبات جدید کاسینی نشان میدهد که مدت زمان چرخش چرخش میدان مغناطیسی زحل 6 دقیقه زیاد شده است . دانشمندان احتمال میدهند وجود انسلادوس قمر یخی زحل باعث می شود تا روش بالا برای زحل کارآمد نباشد . تازه ترین بررسی ها نشان می دهد تکه های یخی که توسط آبفشان های انسلادوس تولید می شود از این سیاره فرار کرده و شکل حلقوی وارد مدار زحل می شود . این تکه های یخ از لحاظ الکتریکی باردار می شوند و میدان مغناطیسی زحل را تحت تاثیر قرار میدهند.
منبع:آسمان پارس |
|
+ نوشته شده در
جمعه 10 فروردین1386ساعت 13:8 توسط محمد حسین باقریان |
|
خورشید یا خور یا هور یکی از ستارگان کهکشان ماست. خورشید از دو کلمه خور (هور - نور) و پسوند شید به معنی درخشندگی جاودان و یا نور همیشگی است خورشید ستارهای است از ستارگان رشته اصلی که عمر آن به دلیل این که بشر به طیف داخل خورشید دسترسی ندارد تنها توسط عمر زمین و با فرض این که خورشید و زمین همزمان به وجود آمده اند از روی عمر سنگ های زمین 4.6میلیارد سال تخمین زده می شود که به هیچ وجه تخمین دقیقی نیست ولی بهترین تخمینیست که بشر در دست دارد و حداقل عمر خورشید می باشد .این امکان وجود دارد که عمر خورشید بیشتر باشد.خورشید یک ستاره نسل سوم است .این ستاره کروی شکل بوده و جو آن عمدتاً از گازهای هیدروژن(71%) و هلیوم(27%) تشکیل شده است. در درون خورشید 60 عنصر از عناصر شناخته شده روی زمین وجود دارد. وسعت این ستاره ۱.۴ میلیون کیلومتر (۸۷۰۰۰۰ مایل) است. جرم این ستاره ۷ برابر جرم یک ستاره معمولی بوده و همچنین ۷۵۰ برابر جرم تمام سیاراتی است که به دورش میچرخند. در هسته خورشید، جرم توسط واکنشهای هستهای تبدیل به تشعشعات الکترومغناطیسی که نوعی انرژی هستند، میشود. این انرژی به سمت بیرون تابانده شده و باعث درخشنگی خورشید میگردد. سایر اجسام آسمانی موجود در منظومه شمسی که توسط جاذبه خورشید در مدارهایشان قرار گرفتهاند نیز گرمایشان را از این انرژی میگیرند. مواد تشکیل دهنده خورشید حالت گازی دارند، بنابراین خورشید محدوده دقیق و معینی نداشته و مواد اطراف آن بتدریج در فضا منتشر میشوند. اما چنین به نظر میرسد که خورشید لبه تیزی داشته باشد، چرا که بیشتر نوری که به زمین میرسد از یک لایه که چند صد کیلومتر ضخامت دارد ساطع میشود. این لایه فوتوسفر نام داشته و به عنوان سطح خورشید شناخته شده است. بالای سطح خورشید، کروموسفر یا رنگین کره و هاله خورشیدی قرار دارند که با همدیگر جو خورشید را تشکیل میدهند. مرکز خورشید مانند کورهای هستهای است با دمای ۱۵ میلیون درجه سانتیگراد (۲۷ میلیون درجه فارنهایت) که چگالیاش ۱۶۰ برابر آب است. تحت چنین شرایطی هستههای اتم هیدروژن باهم ترکیب شده و تبدیل به هستههای هلیووم میشوند. در این حین، ۰.۷ درصد جرم ترکیب شده، تبدیل به انرژی میشود. از ۵۹۰ میلیون تن هیدروژنی که در هر ثانیه در مرکز خورشید ترکیب میشوند، ۳.۹ میلیون تن به انرژی تبدیل میشود. این سوخت هیدروژنی، تا ۵ میلیارد سال دیگر دوام خواهد داشت. مسیر نامنظم ۲ میلیون سال طول میکشد تا انرژی تولید شده در مرکز خورشید به سطح آن رسیده و بصورت نور و گرما تابش کند، سپس بعد از فقط ۸ دقیقه، این انرژی به زمین میرسد. هنگامی که خورشید منبسط میشود تا تبدیل به یک غول سرخ شود، قطرش حدود ۱۵۰برابر بزرگتر خواهد شد. گازهای منبسط شده و داغ، رنگ زرد و حرارت خود را از دست داده و قرمز رنگ و سرد خواهند شد. اما بخاطر بزرگتر شدن سطح خورشید،درخشندگی آن ۱۰۰۰برابر افزایش یافته و نور بیشتری ساطع خواهد کرد. جرم خورشید برابر است با 33^10*1.98 gr جرم خورشید 333000 برابر جرم زمین است. دمای سطح خورشید 6000 درجه سانتیگراد است. قدر ظاهری خورشید برابر است با 26.7-. قطر خورشید 109 برابر قطر زمین است.
زبانهها و شعلههای خورشیدیزبانه حلقوی در شکل پایین، خطوط میدان مغناطیسی، دو لکه خورشیدی را به هم متصل کرده است. در سال ۱۹۷۳، یک زبانه خورشیدی (سمت چپ تصویر) ۰۰۰/۵۸۸ کیلومتر (۰۰۰/۳۶۵مایل) از سطح خورشید را پوشاند. اغلب فعالیتهای شدید خورشید در نزدیکی لکههای خورشیدی رخ میدهند. شعلههای خورشیدی، جرخههایی از انرژی هستند که عمر چند ساعته دارند، این شعلهها هنگامی بوجود میآیند که مقدار زیادی انرژی مغناطیسی بطور ناگهانی آزاد شود. زبانههای خورشیدی، فوارانهایی از گاز مشتعل هستند که ممکن است صدها هزار کیلومتر در فضا پیش بروند. میدان مغناطیسی خورشید میتواند زبانههای حلقوی را هفتهها در فضا پیش بروند معلق نگاه دارد. باد خورشیدیهاله (جو بیرونی) خورشید حاوی ذراتی است که انرژی کافی برای فرار از جاذبه خورشید را دارند. این ذرات بصورت مارپیچی با سرعتی معادل۹۰۰ کیلومتر (۵۶۰ مایل) در ثانیه از خورشید دور شده و باد خورشیدی را بوجود میآورند. این ذرات در همان مسیرهای میدان مغناطیسی خورشید حرکت میکنند و از آنجا که دارای بار الکتریکی هستند، منظومه شمسی را پر از جریانات الکتریکی میکنند. ناحیه فعالیتهای خورشیدی، هلیوسفر (کره خورشیدی) نامیده میشود. باد خورشیدی در هر ثانیه حدود یک میلیون تن هیدروژن حورشید را از بین میبرد. ۱۰۰۰۰۰ میلیارد سال طول خواهد کشید تا باد خورشیدی تمام جرم خورشید را در فضای بین سیارهای پخش کند، اما طول عمر طبیعی خورشید فقط ۱۰ میلیارد سال است. چرخهها و لکههای خورشیدیحرکت وضعی خورشید باعث ایجاد میدان مغناطیسی میشود، مناطق استوایی خورشید سریعتر از مناطق قطبی آن چرخیده و این امر باعث میشود که خطوط میدان مغناطیسی درون خورشید حلقه بزنند. این خطوط در صورت خروج از سطح خورشید، باعث فعالیتهای خورشیدی نظیر لکههای خورشیدی، شعلهها و زبانههای خورشیدی میشوند. این فعالیتها، بخصوص لکههای خورشیدی، چرخهای ۱۱ ساله دارند. مرگ خورشید۵ میلیارد سال بعد، بیشتر هیدروژن موجود در هسته خورشید گداخته شده و صرف تهیه هلیوم خواهد شد. در آن زمان، جاذبه باعث انقباض هسته شده و فشار، دمای آن را افزایش خواهد داد. هیدروژن شروع به سوختن در پوسته اطراف هسته خواهد کرد. انرژی حاصل از این گداخت هستهای در پوسته، باعث انبساط لایههای خارجی خواهد شد و سیارات عطارد و زهره را ذوب میکند و آنها را در بر میگیرد. انبساط خورشید تا مدار زمین متوقف شده و حرارتش تمام موجودات زنده را از بین میبرد. بعد از آن خورشید تبدیل به یک غول سرخ میشود. سپس، لایههای خارجی در فضا پخش شده و یک سحابی سیارهای تشکیل خواهند داد. هسته نیز بصورت یک ستاره کوتوله سفید باقی مانده و بتدریج از بین خواهد رفت. پس میتوان گفت که با فرا رسیدن مرگ خورشید، مرگ زمین و تمام موجودات این سیاره فرا میرسد. نظر پیشنیان در بارهٔ خورشیدابن سیناتعریف خورشیذ: از نظر جرم بزرگترین ستارگان و پر نورترین آنها ست. جایگاه طبیعی آن در فلک چهارم است.[1] جستارهای وابسته
|
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 27 اسفند1385ساعت 12:35 توسط محمد حسین باقریان |
|
در جستجوی حيات در مريخدانشمندان مشغول ساخت ابزاری هستند که قادر به تشخیص حيات مولکولی در مریخ و حتی پیگیری منشا آن است.
این وسیله با نام «یوری»(Urey)، کاوشگر اکسید و مواد آلی مریخ نامیده و قبلا در بیابان آتاکاما در شیلی آزمایش شده است. آژانس فضایی اروپا قصد دارد که از این کاوشگر در برنامه سال ۲۰۱۳ خود(ExoMars) به مریخ استفاده کند. این برنامه برای برداشتن نمونههایی از خاک مریخ، آسیاب کردن آنها به ذرات نرم و سپس تجزیه آنها برای یافتن نشانهای از حیات طراحی شده است. هر نمونه شامل موادی است که از زیر سطح مریخ برداشته شده است.
 دکتر «ج. بادا»(J. Bada) از دانشگاه کالیفرنیا میگوید:"احتمال یافتن زندگی مولکولی با استفاده از یوری چندین میلیون برابر از ابزارهای قبلی بیشتر است".قسمتی از این وسیله برای بررسی سرعت شرایطی که باعث از بین رفتن حیات مولکولی شدهاند، طراحی شده است.دکتر «پ. ارنفرند»(P. Ehrenfreund)ازدانشگاه لیدن هلند میگوید:"هدف اصلی ExoMars جستجوی حیات است و از آنجایی که یوری قدرت تشخیص بالایی برای مواد آلی دارد در ExoMars مورد استفاده قرار خواهد گرفت".یوری قادر به تشخیص چندین مولکول آلی از جمله اسیدهای آمینه با مقادیر بسیار جزیی در حد ppt است. حیات بر روی زمین از ارتباط حلقههای اسیدهای آمینه تشکیل شده است، هرچند که اسیدهای آمینه میتوانند توسط موجود زنده یا غیر زنده به وجود بیایند. بر این اساس مریخ میتواند دارای اسیدهای آمینه باشد ولی دارای حیات نباشد. برای تشخیص این وضعیت و شواهد موجود برای حیات گذشته و حال در مریخ، دانشمندان یوری را بر مبنای این که اکثر اسیدهای آمینه میتوانند به دو شکل وجود داشته باشند، طراحی کردهاند و آنها را «دست چپ» و «دست راست» مینامند. اسیدهای آمینه با منشا غیر آلی شامل ۵۰% دست چپ و ۵۰% دست راست هستند. به غیر از برخی موارد استثنا، از کوچکترین فرم حیات بر روی زمین مانند میکروبها گرفته تا بزرگترین آنها مانند گیاهان و جانوران دارای اسیدهای آمینه دست چپ هستند. در هر شکلی از حیات ماورای زمین با استفاده از قسمت اصلی اسیدهای آمینه که دارای تصویر معکوس است، یکنواختی قابل مقایسهای بین دست چپ و دست راست انتظار میرود. اگر تصویر معکوس استفاده نشود، بیو شیمی را پیچیده میکند. «ا. فارینگتن»(A. Farrington) رئیس پروژه یوری از ناسا میگوید:"ابزار یوری قادر به تشخیص اسیدهای آمینه دست چپ و دست راست خواهد بود".اگر یوری مخلوطی برابر از مولکولهای تصویر معکوس را هم پیدا کرده بود، نشان میداد که حیات هرگز به شکلی که ما با آن آشنا هستیم در مریخ وجود نداشته است. اگر تمامی اسیدهای آمینه از نوع راست یا تمامی آنها از نوع چپ بودند، هم اکنون حیات در مریخ وجود داشت. البته راست بودن تمامی آنها نشانی بر این بود که منشا حیات در مریخ با منشا حیات در زمین متفاوت است. درصدی برابر و یکسان از اسیدهای آمینه راست و چپ نشان بر این بود که حیات در مریخ وجود داشته و در زمان حال از بین رفته است، زیرا اسیدهای آمینه در صورت عدم وجود حیات به تدریج به سمت برابر بودن پیش میروند.ماموریت وایکینگ ناسا در ۱۹۷۶ نشان داد که تحت شرایط اکسیداسیون بالا در سطح مریخ، جستجوی حیات مشکل است. یوری مجهز به وسیلهای بنام عامل اکسیداسیون است که این شرایط را بررسی میکند.
دکتر «ر. کوئین»(R. Quinn) از بخش ستی ناسا میگوید:"این وسیله دارای گیرندههای بسیار کوچکی است که با مواد شیمیایی مختلفی پوشیده شدهاند. با اندازهگیری عکسالعمل این گیرندهها نسبت به مواد موجود در خاک و جو مریخ، اگر آثاری از حیات گذشته باقی مانده باشد، ما قادر به تشخیص آنها خواهیم بود".دکتر«ا. ذنت»(A.Zent) از ناسا میافزاید:"برای شانس بیشتر در یافتن حیات باید دانش بیشتری در مورد اکسیداسیون سطح سیاره داشته باشیم". دکتر «ف. گرانتانر»(F. Grunthaner) میگوید:"بخشی از ابزار یوری وظیفه تشخیص ترکیب مواد آلی را در هر نمونه پودر شده دارد که این مواد به وسیله ExoMars حمل شدهاند. مراحل آزمایش مانند تهیه اسپرسو است که با افزودن آب به نمونه شروع میشود. برخی از ترکیبات آلی با اضافه کردن آب و افزایش دما شروع به حل شدن میکنند. تمامی این مراحل تحت فشار صورت میگیرند. سپس با تبخیر آب در کوره، نمونههایی غلیظ به دست میآیند". بعد از آن یک کاوشگر به دنبال پرتو فلئورسان که نشانی بر وجود اسیدهای آمینه است میگردد.قسمتی از یوری برای جداسازی مواد آلی با ترکیب متفاوت از جمله اسیدهای آمینه با تصویر معکوس طراحی شده است. این تکنولوژی قبلا برای تشخیص DNA و میکروبهای خطرناک مورد استفاده قرار گرفته است. منبع:مجله نجوم |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 17 اسفند1385ساعت 19:31 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
اخترشناسان سال ها برای سنجش میزان سرعت گسترش کیهان از ابر نو اختر های Type 1a استفاده می نمودند.میزان دقت این ابزار های سنجش به شکل انفجار آنها بستگی دارد. یافته های اخیر حاکی از آن است که به خاطر عدم یک نواختی این انفجار ها ، از دقت این ابر نو اختر ها کاسته شده است.
اخترشناسان اخیرا به یافته های جدیدی دست یافته اند که می تواند به مناقشه ای پیرامون نوعی از ابر نو اختر ها-مرحله نهایی نابودی ستارگان عظیم- که برای یک دهه ذهن دانشمندان را به خود مشغول نگاه داشته است، پایان دهد.آیا ستارگان در یک فرایند تدریجی نابود می گردند یا در اثر یک انفجار سریع؟ مشاهدات حاکی از آنند که در فرایند انفجار ابر نو اختری یک ستاره ، در حالی که بخش درونی آن حالتی کروی دارد، موادی که به بیرون پرتاب شده و در فضای اطراف پخش می گردند، کره ای نا متقارن و غیر یکنواخت پدید می آورند.چنین فرایندی گویای این حقیقت است که انفجار ستاره با سرعت ما فوق صوت گسترش می یابد. لیفن ونگ از دانشگاه ایالتی تگزاس در این باره می گوید:بر طبق نتایج حاصل از تحقیقات ، پروسه انفجار این گونه از ابر نو اختر ها از دو مرحله تشکیل می شود و یافته های جدید از اهمیت ویژه ای در دانش کیهان شناسی برخور دار است. اختر شناسان در طی ده سال با بهره گیری از تلسکوپ غول پیکر زمینی ESO و تلسکوپ اتو استروو رصدخانه مک دونالد به بررسی ابعاد و ساختار ابر های به جا مانده از ذرات اطراف هفده ابر نو اختر Type 1a پرداختند.تا کنون چنین تصور می شد که این گونه از ابر نو اختر ها حاصل از انفجار ستارگان کوچک و چگال-کوتوله سفید-درون یک سامان دوتایی می باشند. همچنان که همدم این ستاره مواد اطراف را به داخل آن می راند،کوتوله سفید به جرم بحرانى می رسد و در نهایت به خاطر ناپايدارى ،در طی انفجار ابر نو اختری از بین می رود.اما برای این پرسش که "چه چیزی باعث انفجار اولیه می شود و چگونه انفجار در سرتاسر ستاره گسترش می یابد؟" هنوز پاسخی وجود ندارد. به خاطر فواصل بسیار زیاد انفجار های ابر نو اختری که توسط ونگ و همکارانش در کهکشان های دور مشاهده شده بودند، امکان بررسی دقیق آنها با استفاده از روش های تصویر برداری تداخل سنجی ، وجود نداشت.بنابراین گروه تصمیم گرفت در روشی جایگزین ، با ثبت پرتو های نور قطبی گسیل شده از ستارگان در حال مرگ، شكل انفجار را تعیین نماید.
نمایی خیالی از یک ابر نو اختر
قطبش سنجى نشان داد که نور حاصل ، از امواج الکترومغناطيسى تشکیل شده که در جهات منظمی نوسان می کند.باز تاب و یا پراکندگى نور باعث گرايش میدان های الکتریکی و مغناطیسی نسبت به یکدیگر می شود.به عنوان نمونه در موردی مشابه عینک های دودی قطبی شده ، همچون یک فیلتر باعث بازتاب پرتو های نور خورشید می شود.هنگامی که نور در میان ذرات باقی مانده در حال گسترش اطراف یک ابر نو اختر پخش می شود، داده های ارزشمندی پیرامون گرايش و جهت گیری لایه های پراکنده به ما می دهد. اگر ابر نو اختر کره ای متقارن باشد، تمامی جهات باید یکسان باشند و در نتیجه هیچ شبکه قطبی شده ای وجود نخواهد داشت. دیتریک بد از دانشگاه ایالتی تگزاس می افزاید: ما فقط با بهره گیری از قدرت جمع آوری نور بسیار بالای تلسکوپ غول پیکر زمینی ESO و واسنجى فوق العاده دقیق ابزار FORS قادر به قطبش سنجى بودیم. تحقیقان ما نشان داد که انفجار ابر نو اختر های Type 1a پدیده ای سه بعدى است. بخش های خارجی ابر حاصل از انفجار کاملا نامتقارن بوده و از مواد مختلفی تشکیل شده است، در حالیکه بخش داخلی کاملا یکنواخت می باشد. تحقیقات بیشتر نشان داد که میزان قطبی شدن و متعاقب آن كرويت با درخشندگی ذاتی انفجار مرتبط می باشد.به بیان دیگر هرچه درخشندگی حاصل از انفجار بیشتر باشد ابر نو اختر کره یکنواخت تری را پدید می آورد. یافته های اخیر تاثیراتی بر روی استفاده از این ابر نو اختر ها به عنوان یک ابزار سنجش استاندارد خواهد داشت.تا کنون از این گونه ابر نو اختر ها برای اندازه گیری میزان سرعت گسترش کیهان استفاده می گردید ، اما بر خلاف آنچه که تصور می شد عدم تقارن شکل کروی ،معرف پراكندگی نور در این اجرام می باشد. ونگ در پایان خاطر نشان کرد:نتایج این تحقیقات بسیاری از مدل های موفق وابسته به درجه حرارت هسته اتمى انفجار های ابر نو اختری را محدود خواهد کرد. بر اساس این مدل ها انبوهی از مواد تشکیل دهنده ذرات به جا مانده از انفجار ،در طی یک پروسه تدریجی به نام" احتراق" پدید می آیند و به طور نا منظم از خود دنباله ای از خاکستر به جای می گذارند. یکنواختی کره داخلی ستاره منفجر شده حاکی از آن است که پروسه احتراق پس از مدتی جای خود را به پروسه ای بسیار خشن به نام" انفجار ناگهانى" می دهد و این انفجار با سرعت ما فوق صوت در ستاره گسترش می یابد.این سرعت چنان زیاد است که کلیه نا متقارنی های خاکستر های به جا مانده پروسه احتراق را از بین می برد و در نهایت بقایایی یکنواخت و همگن بوجود می آید. نتایج این تحقیقات در اواخر ماه نوامبر سال جاری میلادی در سرویس خبری آنلاین ژورنال دانش ،توسط لیفن ونگ، دیتریک بد و فرناندو پتات ارائه گردید. منبع: آسمان پارس |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 19 آذر1385ساعت 19:25 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
سرانجام فضاپیمای افق های نو در ادامه ماموریت خود توانست نخستین تصویر از سیاره کوتوله پلوتون را به زمین ارسال کند.در طی 10 سال آینده هنگامی که افق های نو به نزدیک ترین فاصله از پلوتون می رسد ،انقلابی در دانش ما پیرامون این سیاره کوتوله به وقوع خواهد پیوست.
این نما که توسط تصویر بردار دور برد اکتشافی LORRI در تاریخ 21 تا 24 سپتامبر سال جاری به هنگام بررسی تجهیزات اپتیکی افق های نو در چند فریم ثبت شده بود، پس از ذخیره موقت در حافظه دستگاه در تبادل داده ای، از سوی فضاپیما به زمین ارسال شد. در فاصله ای بیش از 4.2 میلیارد کیلومتر از فضاپیمای افق های نو سیاره کوتوله پلوتون همچون نقطه ای کم سو در زمینه ستارگان می درخشد.یکی از قابلیت های این فضاپیما جستجو و دنبال کردن دور برد اجرام می باشد.بدین ترتیب دانشمندان قادر خواهند بود در وهله نخست به بررسی سیاره کوتوله پلوتون در میدان دیدی به پهنای 2500 کیلو متر و سایر اجرام کمربند کویپر به پهنای 50 کیلومتر بپردازند. پس از این که تصویر بردار LORRI در مکان پیش بینی شده پلوتن، جرمی را نمایان ساخت که با سرعت خاصی در امتداد صورت فلکى قوس(کماندار) حرکت می کند، متخصصین این پروژه به زودی دریافتند که سیاره پلوتون در میدان دید آنها قرار گرفته است. تصاویر گرفته شده توسط LORRI در 21 و 24 سپتامبر ،مهر تاییدی بر وجود پلوتن در این منطقه از فضا بود و احتمال وجود هرگونه پرتو کیهانی نیز به صفر رسید.برای اطمینان بیشتر جرمی که در مسیر پلوتون، حرکت می کرد دارای قدر 14 بود و این درست مانند قدری بود که از سیاره کوتوله پلوتون انتظار می رفت. دانشمندان برای آنالیز داده های موجود در تصاویر ارسالی فضاپیمای افق های نو ،بار دیگر صفحاتی از کتاب کلاید تامبا پیرامون کشف پلوتون را مرور کردند و با بهره گیری از استروبوسکوپ (دستگاه حرکت نما) به بررسی تصاوير چندگانه پرداختند.در این روش ستارگان در پس زمینه تصویر ثابت می مانند و سایر اجرام از جمله سیارات، سیارات کوتوله و... حرکت می کنند. الن استرن مدیر ارشد ماموریت فضاپیمای افق های نو از موسسه تحقیقاتی ستوست در این باره می گوید:در حقیقت پیدا کردن جرم کم سویی همچون پلوتون در میان شمار زیادی از ستارگان پس زمینه، همانند پیدا کردن سوزن در انبار کاه بود.کلاید تامبا باید به خود می بالید، چرا که تیم LORRI با بهره گیری از روشی مشابه به جستجوی پلوتون پرداخت. از آنجا که تصویر بردار LORRI به تهیه عکس های دیجیتال می پردازد،مواردی مانند آشفتگی های جوی و یا پرتو های کیهانی در تحقیقات خللی ایجاد نمی کنند ، اما تامبا در زمان خود ناچار بود به اصلاح تصاویر موجود بپردازد.
پلوتون از دید فضاپیمای افق های نو در فاصله 4.2 میلیارد کیلومتری تصویر بردار دور برد اکتشافی LORRI توسط آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز به منظور تهیه تصاویری با وضوح بسیار بالا از اجرام دور دست، طراحی و ساخته شده است. به منظور بررسی های نهایی تجهیزات اپتیکی فضاپیمای افق های نو ، دانشمندان شبیه سازی را ترتیب دادند و در این شبیه سازی فضاپیما به جستجوی اجرام کمربند کویپر پرداخت. فضاپیما افق های نو هم اکنون مراحل کنترل نهایی خود را با موفقیت پشت سر نهاده و سیگنال های ارسالی از پلوتون -30 تا 40 بار بیشتر از سطح پارازيت تصاویر- به شفافی دریافت شده است. اندی چنگ از آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه هاپکینز در این باره می گوید:افق های نو و تصویر بردار LORRI تا کنون تمامی مراحل ماموریت فضایی خود را بدون کوچک ترین نقصی پشت سر نهاده اند. ما باید تا سال 2015 –زمانی که فضاپیمای افق های نو به نزدیک ترین فاصله به پلوتون می رسد- صبر کنیم، در این هنگام تصویربردار LORRI تصاویری دقیق و بی نظیر از این سیاره کوتوله به زمین ارسال خواهد نمود.علاوه بر این در مسیر فضاپیمای افق های نو در ژانویه و فوریه سال 2007 میلادی به بررسی و مشاهده سیاره مشتری خواهیم پرداخت و پس از گذر از کنار این سیاره فاز جدیدی از ماموریت افق های نو ،با جمع آوری داده هایی بسیار ارزشمند از سیاره کوتوله پلوتون آغاز می گردد. الن در پایان خاطر نشان کرد : از زمان کشف پلوتون تا کنون اطلاعات چندانی از این سیاره کوتوله در دست نیست.اما در سال های آتی با نزدیک شدن فضاپیمای افق های نو به پلوتون با استفاده از تصویر بردار LORRI و با توجه به زاویه ما نسبت به خورشید تغییرات درخشندگی این سیاره کوتوله را بررسی کرده و منحنی فاز آن را نیز محاسبه می نماییم.ما هرگز از روی زمین و یا مدار آن قادر به اجرای چنین ماموریتی نبوده ایم .این امر ما را قادر خواهد ساخت تا برای نخستین بار به بررسی سطح پلوتون و عناصر تشکیل دهنده آن بپردازیم، حتی زمانی که میلیارد ها کیلو متر از این سیاره کوتوله فاصله داریم. |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 13 آذر1385ساعت 20:30 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
در ماه جاری میلادی نمایی از گردباد قطبی زحل که توسط فضاپیمای کاسینی گرفته شده بود، اخترشناسان را بیش از پیش نسبت به چگونگی عملکرد اتمسفر سیارات کنجکاو کرد.اما برای سیاره شناسانی که هم اکنون مشغول بررسی سیاره زهره می باشند ، این تصویر تا حدودی آشنا بود.
در دهه 1970 میلادی اخترشناسان گردبادی مشابه را در جو زهره مشاهده نمودند و تاکنون به مدت شش ماه است مدار گرد ونوس اکسپرس آژانس فضایی اروپا مشغول بررسی این ساختار جوی عجیب می باشد. فضاپیمای پایونیر ونوس ناسا بیست و پنج سال پیش،برای نخستین بار این گردباد قطبی را در سیاره زهره کشف کرد.این گرداب بواسطه دارا بودن دو مرکز ، یکی از اسرار آمیز ترین پدیده ها در منظومه شمسی می باشد. یکی از مهمترین بخش های ماموریت مدارگرد ونوس اکسپرس، به هنگام نخستین رویارویی با زهره در آوریل سال 2006 میلادی ،کشف گرداب دیگری در قطب جنوب این سیاره بود؛ سرانجام گرداب مورد نظر کشف گردید. پیر دورزات مدیر و متخصص تصویر بردار طیف سنج حرارتی مرئی و فرو سرخ مدارگرد ونوس اکسپرس (VIRTIS) از رصدخانه ملی پاریس در این باره می گوید: گردباد های قطبی بیان گر وجود عناصر بنیادی دینامیک جو یک سیاره می باشند اما تندباد و یا طوفان نیستند، چرا که طوفان از صعود هوای مرطوب در جو پدید می آید.به علاوه هوای مرطوب برای صعود نیازمند نيروى کوريوليس- تقابل بین گردش جو و چرخش سیاره-می باشند، در حالیکه این نیرو برای انتقال گردباد ها به قطب های سیاره کافی نیست و سرعت چرخش سیاره زهره نیز بسیار آهسته است. دوره تناوب(حركت به دور محور) این سیاره برابر با 243 روز زمینی می باشد. گردباد قطبی ار کنار هم قرار گرفتن منطقه ای کم فشار از جو با قطب در حال گردش سیاره بوجود می آید. این امر باعث می شود هوای چرخان از نقط فوقانی جو به سمت پایین حرکت کند، همانند گردابی که آب به هنگام پایین رفتن در اطراف خود ایجاد می کند.
 نمایی حقیقی از گردباد های زحل (سمت راست) و زهره (سمت چپ) گردباد ها فرایندی کاملا طبیعی هستند و در سایر سیارات جود دار از جمله زمین نیز رخ می دهند.اما آنچه که سیاره زهره را از دیگر سیارات متمایز می سازد، دو مرکزی بودن ساختار این گردباد است. برای آگاهی یافتن از ماهیت این گردباد مدارگرد ونوس اکسپرس با تجهیزات همراه خود به جمع آوری اطلاعات می پردازد.در این بین حداکثر میزانی جمع آوری اطلاعات بسیار مهم است زیرا گردباد ها دائما در حال تغییر اند و بررسی این فرایند دانشمندان را قادر می سازد به چگونگی این تغییرات و چرخه جوی سیاره پی ببرند. در همین زمان اطلاعاتی از گردباد قطبی زحل توسط فضاپیمای کاسینی جمع آوری می شود.دروزات یکی از اعضای تیم نقشه بردار طيف سنج مرئی فرو سرخ فضاپیمای کاسینی(VIMS) نیز می باشد. تیم تحقیقاتی ویمز با استفاده از تجهیزات پیشرفته خود به بررسی مرکز گردباد قطبی سیاره زحل خواهد پرداخت.به عقیده دروزات از آنجا که ابر های تیره مانع از مشاهده مستقیم جزئیات در نور مرئی می گردند، بررسی این پدیده در طیف فرو سرخ به اخترشناسان این امکان را می دهد تا بیش از صد کیلومتر در پس ابر ها به کاوش بپردازند. این مشاهدات دانشمندان را در ساخت مدل هایی سه بعدی از ساختار گردباد های قطبی یاری خواهد کرد.به علاوه آنها قادر خواهند بود به مقایسه گرد باد های زهره، زحل و دنیا های دیگر بپردازند.این در حالی است که تفاوت ها و شباهت ها آتی گرد باد های قطبی در پی بردن به تفاوت های میان اتمسفر سیارات مختلف نقشی اساسی خواهند داشت. به این شیوه از بررسی، سياره شناسی تطبیقی می گویند، به بیان دیگر با مطالعه پدیده های زمینی در سیارات دیگر، درک بهتری از سیاره خودمان بدست می آوریم. |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 8 آذر1385ساعت 14:11 توسط محمد حسین باقریان |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
| پیوندهای روزانه |
|
وبلاگ نجوم و ادبیات(مهران فرزادمهر) آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
فروردین 1387 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 |
| نویسندگان |
|
محمد حسین باقریان امیرحسین |
|
RSS
|
