مردمان باستان تصور مي كردند كه مي توانند خطوط اصلي چهره ها را در ستارگان آسمان شب پيدا كنند. اين چهره ها معمولا شكل هايي از قهرمانان، اساطير و خدايان افسانه اي ، مخلوقات گوناگون و اجرام مي بودند كه به نظر آنها اثر گذار بر روي زمين اند.

اين مفهوم عاميانه صورت فلكي است. اما در ستاره شناسي نوين ،لغت صورت فلكي به بخشي از آسمان اطلاق مي شود كه در مرحله اول اشكالي را تداعي مي كند كه هزارها سال پيش براي اولين بار مورد توجه انسان هاي باستاني قرار گرفته است.

اين مناطق بر روي كرهء سماوي مانند استانها يا كشورهاي مختلف بر روي نقشه هاي زميني مي باشد . در حال حاضر هر نقطه اي از اسمان بالاي سر ما، حتما ً متعلق به يك صورت فلكي است .حد فاصل بين صورت هاي فلكي در قالب خط مستقيم بوده ولي شكل ها مي توانند كاملاً  غير متقارن و غير هندسي باشند. به هر تقدير هر صورت فلكي تعدادي از ستارگان اسمان را درون محدودهء خود جاي مي دهند.

درك مفهوم صورت فلكي براي ايجاد راحتي و تسهيل در شناخت اجرام و پيدا كردن بخشي از آسمان است. از ديد ما ، مي توان تصور كرد كه تمام ستارگان درون محدوده يك صورت فلكي از نظير فيزيكي با هم در ارتباط هستند. از آنجا كه با چشم غير مسلح نمي توان عمق فضا را تشخيص داد،لذا انسان همهء ستارگان را در يك صفحه و ظاهراً در يك فاصله و بسيار نزديك به هم مي بينيد. در حقيقت هر ستاره اي مي تواند در فاصلهء زيادي نسبت به ديگري قرار گيرد كه در اين جدايي تا حد صدها و حتي هزارها سال نوري مي رسد.